അമ്മയും മകളും: സ്നേഹത്തിന്റെ പുതിയ പുലരി 1 [Kambi Chettan] 443

“ഇനി സാറില്ലാതെ എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ല…” അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞുകൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു.

ആ ശാന്തമായ മുറിക്കുള്ളിൽ സമയമെന്നത് നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി. ലതിക ശ്രീനാഥിന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖമമർത്തി അനങ്ങാതെ കിടന്നു. ഏറെ നേരത്തെ ആവേശകരമായ മൽപ്പിടുത്തത്തിന് ശേഷം അവരുടെ കിതപ്പ് പതുക്കെ അടങ്ങി.

ശ്രീനാഥ് തന്റെ ശരീരം പതുക്കെ വേർപെടുത്തിയപ്പോൾ, അവന്റെ ചടുലമായ ഊർജ്ജം അവളുടെ പൂറിൽ നിന്നും പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിത്തുടങ്ങി. തറവാടിന്റെ തണുപ്പുള്ള ആ കട്ടിലിൽ, തന്റെ ഉള്ളിൽ പടർന്ന ആ ചൂട് പുറത്തേക്ക് ഒഴുകുന്നത് ലതിക ഒരു വിറയലോടെ അറിഞ്ഞു. ആ നിമിഷം അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. അത് സങ്കടം കൊണ്ടായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വർഷങ്ങളായി അനുഭവിക്കാത്ത സ്നേഹവും സുഖവും ഒരേസമയം കിട്ടിയപ്പോൾ ഉണ്ടായ സന്തോഷക്കണ്ണീരായിരുന്നു.

കണ്ണീർ ധാരയായി അവളുടെ കവിളുകളിലൂടെ ഒഴുകി തലയിണയിലേക്ക് പടർന്നു. തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ പരുക്കൻ കൈകളിൽ നിന്നും കിട്ടാത്ത ഒരു മാന്യതയും സ്നേഹവും അവൾ ഈ പുരുഷനിൽ നിന്നും അറിഞ്ഞു. ശ്രീനാഥ് അത് ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ മുഖം ഉയർത്തി, വിരലുകൾ കൊണ്ട് ആ കണ്ണീർ തുടച്ചു മാറ്റി.

“എന്തിനാ ലതികാ ഇപ്പോഴും കരയുന്നത്?” അവൻ ആർദ്രമായി ചോദിച്ചു.

അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല, മറിച്ച് അവനെ കൂടുതൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. ആ വലിയ തറവാട് വീടിന്റെ ഏകാന്തതയിൽ അവർ ഇരുവരും ആ നിശബ്ദത ആസ്വദിച്ചു. പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, ചർമ്മങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ആ ചൂടറിഞ്ഞ് അവർ ഏറെ നേരം അവിടെ കിടന്നു.