അർജുൻ വളരെ ശാന്തനായി വിനുവിനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് അമൃതയുടെ മുഖത്തേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന ഒരു നോട്ടം എറിഞ്ഞു.
വൈബ്രേറ്റർ ഇപ്പോൾ ശാന്തമാണ്, പക്ഷേ അതിന്റെ സാന്നിധ്യം അമൃതയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു നേർത്ത ഭാരമായി അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.
“നമുക്ക് ആദ്യം കുറച്ച് സ്റ്റാർട്ടേഴ്സ് ഓർഡർ ചെയ്യാം,” അർജുൻ വിനുവിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. “വിനുവിന് എന്താ വേണ്ടത്?”
ഭക്ഷണം ഓർഡർ ചെയ്യുമ്പോഴൊക്കെ അമൃതയുടെ കണ്ണുകൾ അർജുന്റെ ഓരോ ചലനത്തിലും തറഞ്ഞു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ്റെ ഓരോ വാക്കും ആംഗ്യവും അവൾ അതീവ കൗതുകത്തോടെയും ഒരുതരം ലജ്ജയോടെയും നോക്കി കണ്ടു.
വിനു ഒരു വശത്ത് എല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ വളരെ മാന്യമായി സംസാരിക്കുമ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ മിന്നിമറയുന്ന ആ വന്യമായ ഭാവം വിനു തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഭക്ഷണം എത്തുന്നതുവരെയുള്ള ആ സമയത്ത് അവർ ദുബായ് വിശേഷങ്ങളും നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങളും സംസാരിച്ചു.
അമൃതയ്ക്ക് പക്ഷേ സംസാരത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അർജുൻ ഇടയ്ക്കിടെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവൾ അറിയാതെ തല താഴ്ത്തും, പിന്നെ വീണ്ടും അവനെ തന്നെ നോക്കും. ആ ചുവന്ന സാരിക്കുള്ളിൽ അവൾ വിയർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ എപ്പോഴാണ് തന്റെ ഫോണിൽ വിരൽ അമർത്തുക എന്നൊരു ഭയവും പ്രതീക്ഷയും കലർന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു അവൾ.
ഭക്ഷണം ടേബിളിൽ എത്തി. അർജുൻ പതുക്കെ അമൃതയ്ക്ക് നേരെ ചാഞ്ഞു. “കഴിക്ക് അമ്മു… ഒരു ചെറിയ പാർട്ടി കൂടെ ഉണ്ട്” അവൻ്റെ ആ വാക്കുകളിൽ വരാനിരിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളുടെ ഒരു സൂചനയുണ്ടായിരുന്നു.
