“അർജു… ആരെങ്കിലും കാണും… വേണ്ട…” അമൃത ഭയത്തോടെയും എന്നാൽ അതിലേറെ കാമത്തോടെയും മന്ത്രിച്ചു.
“ആരും കാണില്ലെടി… ഈ ഇരുട്ടിൽ നീ എന്റെ മാത്രമാണ്” അർജുൻ അവളുടെ ചെവിയിൽ കടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അവൻ അവളുടെ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട കൈകൾ കൈവരിയിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു.. അർജുൻ ഒട്ടും വൈകാതെ തന്നെ തന്റെ മുഴുപ്പ് അവളുടെ നനവാർന്ന ആഴങ്ങളിലേക്ക് വീണ്ടും ആഴ്ത്തിയിറക്കി. ആ തണുത്ത കാറ്റിൽ അവളുടെ ഉള്ളിലെ ചൂട് അവൻ്റെ ഭോഗദണ്ഡിനെ പൊതിഞ്ഞു.
“ആഹ്ഹ്… അർജു… നീ എന്നെ എന്താ ചെയ്യുന്നേ പൊന്നെ.” അവൾ അവന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു കൊണ്ട് തേങ്ങി.
അപ്പുറത്തെ മുറിയിലെ ബാൽക്കണിയിൽ വിനു ഉണ്ടായിരുന്നുവോ? അവൻ ആ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നോ? അമൃതയുടെ ആ നേർത്ത നിലവിളികൾ കാറ്റിലൂടെ അവന്റെ കാതിലേക്ക് എത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ഭാര്യ മറ്റൊരുവന്റെ അരക്കെട്ടിലിരുന്ന് ആകാശം നോക്കി സുഖിക്കുന്നത് വിനു ഭാവനയിൽ കണ്ടു.
“സുഖിക്കേടി പെണ്ണെ..”
അർജുൻ തന്റെ ചലനങ്ങൾക്ക് വേഗത കൂട്ടി. ആ ബാൽക്കണിയിലെ കൈവരിയിൽ ഇരുന്ന് അമൃത ഒരു സ്വപ്നത്തിലെന്നപോലെ ആ സുഖം നുണഞ്ഞു. ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ, നഗരത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിന് മുകളിൽ, അവൾ അർജുന്റെ വന്യതയ്ക്ക് പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങി.
അർജുൻ അവളെ ബാൽക്കണിയിലെ ഭിത്തിയോട് ചേർത്തു നിർത്തി. പതുക്കെ അവളുടെ കൈകളിലെ ആ ലെതർ ബന്ധനങ്ങൾ അവൻ അഴിച്ചു മാറ്റി. മോചിപ്പിക്കപ്പെട്ട നിമിഷം തന്നെ അമൃത ഒരു ആർത്തിയോടെ അവനിലേക്ക് പടർന്നു കയറി. അത്രയും നേരം തന്നെ സുഖത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിൽ എത്തിച്ച അവളുടെ ആ കാമുകനെ അവൾ പ്രണയം കൊണ്ട് മൂടി..
