അവളുടെ ഉള്ളിലെ മദന ഭിത്തികൾ അർജുന്റെ ആണത്തത്തെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി. പെട്ടെന്ന്, നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത ഒരു വികാര പ്രവാഹത്തോടെ ആ നായർ സുന്ദരിയുടെ മദനപ്പൊയ്ക അണപൊട്ടിയൊഴുകി. അത്രയും നേരം കെട്ടിക്കിടന്ന കാമത്തിന്റെ ലഹരി ഒരു ഉറവ പോലെ ആ ബാൽക്കണിയിൽ ചീറ്റിത്തെറിച്ചു.
അമൃതയുടെ മദനപ്പൂവിൽ നിന്നും ഇറ്റിറ്റുവീണ ആ ദ്രാവകം അവളുടെ കാലുകളിലൂടെയും അർജുന്റെ തുടകളിലൂടെയും ഒഴുകി ഇറങ്ങി. ആ കൊതിവെള്ളം അർജുന്റെ ആൺത്തത്തെ കൂടുതൽ വഴുവഴുപ്പുള്ളതാക്കി, സുഖം കൊണ്ട് അവളുടെ കണ്ണുകൾ പാതി മറിഞ്ഞു.
“ആഹ്ഹ്ഹ്… അർജു… പോയി… എനിക്ക്…ആഹ്ഹ്” അവൾ കിതച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ തോളിലേക്ക് തളർന്നു വീണു.
ആ നിമിഷം ആ ബാൽക്കണിയിൽ അവരുടെ കിതപ്പും, താഴെ വീണ മദനജലത്തിന്റെ നനവും മാത്രം ബാക്കിയായി. അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ വിനു അപ്പോഴും ആ ചുവരിൽ ചെവി ചേർത്തു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. തന്റെ ഭാര്യയുടെ ആ അവസാനത്തെ നീണ്ട ശീൽക്കാരവും, തുടർന്നുണ്ടായ ആ നിശബ്ദതയും അവന് എല്ലാം മനസ്സിലാക്കി കൊടുത്തു. അവൾ പൂർണ്ണമായും അർജുന്റേതായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
അമൃത അപ്പോഴും അർജുന്റെ മാറോട് ചേർന്ന് വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അവൾക്ക് ദാഹം തീർന്നിരുന്നില്ല. അവൾ അവന്റെ ചെവിയിൽ കടിച്ചു കൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു, “എനിക്ക് ഇനിയും വേണം അർജു… എന്നെ കട്ടിലിൽ കിടത്തി ചെയ്യ്…”
അർജുൻ അവളെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നും കോരിയെടുത്ത് തിരികെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. വിയർപ്പും കൊതിവെള്ളവും പുരണ്ട അവളുടെ ശരീരം അവന്റെ കൈകളിൽ വഴുതുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അവളെ ആ വലിയ കട്ടിലിന്റെ നടുവിലേക്ക് കിടത്തി. അവളുടെ കാലുകൾ മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി വെച്ച്, അർജുൻ അവളുടെ മദനപ്പൂവിലെ നനവിലേക്ക് നോക്കി.
