”തീർച്ചയായും മേഡം. മേഡത്തിന്റെ ചെരിപ്പിലെ ഓരോ തരി മണ്ണും എന്റെ നാവുകൊണ്ട് ഞാൻ മാറ്റിക്കോളാം.”
അന്ന് മുതൽ എന്റെ ജീവിതം പൂർണ്ണമായും മാറി. പകൽ സമയം ഞാൻ മേഡത്തിന്റെ വീട്ടിലെ ജോലിക്കാരനായി. വൈകുന്നേരം മേഡം ഓഫീസിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ ഞാൻ കവാടത്തിൽ കാത്തുനിൽക്കും. മേഡത്തെ തോളിലേറ്റി വീടിനുള്ളിലേക്ക് എത്തിക്കും. മേഡം ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ നിലത്ത് പ്ലേറ്റില്ലാതെ ഇരിക്കും. മേഡം നൽകുന്ന ബാക്കി ഭക്ഷണമായിരുന്നു എന്റെ അമൃത്.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം മേഡം എന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു:
“ഡോഗീ, നാളെ എന്റെ വീട്ടിൽ കുറച്ച് കൂട്ടുകാരികൾ വരുന്നുണ്ട്. ഒരു ചെറിയ പാർട്ടി പോലെ. നീ അപ്പോഴും എന്റെ പട്ടിയായി തന്നെ തുടരണം. അവർക്ക് മുന്നിൽ വെച്ച് നിന്നെ ഞാൻ ബെൽറ്റും ചങ്ങലയും ഇട്ടു നടത്തും. നിനക്ക് നാണക്കേട് തോന്നുമോ?”
എന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. “ഇല്ല മേഡം, മഹാറാണിയുടെ ചങ്ങലയിൽ കിടക്കുന്നത് എനിക്ക് അഭിമാനമാണ്. അവർക്ക് മുന്നിൽ ഞാൻ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തനായ പട്ടിയായി ജീവിച്ചു കാണിക്കാം.”
മേഡം എന്റെ താടിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “നല്ല കുട്ടി… അല്ല, നല്ല പട്ടി! നിനക്കുള്ള ബെൽറ്റ് ഞാൻ ഇന്ന് വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. അത് ഇട്ടു തരാം, ഇങ്ങോട്ട് വാ…”
മേഡം എന്റെ കഴുത്തിൽ ചുവന്ന നിറത്തിലുള്ള ഒരു ബെൽറ്റ് മുറുക്കി. ആ നിമിഷം മുതൽ ഞാൻ ജിഷ്ണുവല്ല, മായ മേഡത്തിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ‘ഡോഗി’മേഡം എന്റെ കഴുത്തിൽ ആ ബെൽറ്റ് മുറുക്കിയപ്പോൾ ഉണ്ടായ അനുഭവം എനിക്ക് വിവരിക്കാൻ ആകുമായിരുന്നില്ല. ഒരു മനുഷ്യൻ എന്ന നിലയിലുള്ള എന്റെ എല്ലാ അഹങ്കാരങ്ങളും അവിടെ അവസാനിച്ചു. ഞാൻ ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു മൃഗമാണ്, മായ എന്ന മഹാറാണിയുടെ സ്വന്തം വളർത്തുമൃഗം.
Ayeh potta katha😵💫