രാത്രി പാർട്ടിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് കൂട്ടുകാരികൾ പോയപ്പോൾ മേഡം തളർന്ന് സോഫയിലേക്ക് ഇരുന്നു.
”ഡോഗീ, ഇന്ന് നീ എന്നെ ഒരുപാട് സന്തോഷിപ്പിച്ചു. എന്റെ കൂട്ടുകാരികൾക്ക് മുന്നിൽ നീ എന്റെ അന്തസ്സ് കൂട്ടി. നിനക്ക് എന്ത് പാരിതോഷികമാണ് വേണ്ടത്?”
ഞാൻ മേഡത്തിന്റെ കാലുകളിൽ തല വെച്ച് കിടന്നു. “എനിക്ക് പാരിതോഷികങ്ങൾ ഒന്നും വേണ്ട മേഡം. എന്നും നിങ്ങളുടെ കാൽക്കീഴിൽ ഇങ്ങനെ കഴിയാൻ അനുവദിച്ചാൽ മതി. പിന്നെ… ഇന്ന് രാത്രി മേഡം ഉറങ്ങുമ്പോൾ എനിക്ക് മേഡത്തിന്റെ കട്ടിലിന് താഴെ കാവൽ നിൽക്കാൻ അനുവാദം തരുമോ?”
മേഡം എന്റെ തലയിൽ മൃദുവായി തഴുകി. “ശരി, ഇന്ന് നീ എന്റെ റൂമിൽ തന്നെ കിടന്നോ. പക്ഷേ തറയിൽ മാത്രം. നീ എന്റെ ബെഡ് ടൈം സ്റ്റോറികൾ കേൾക്കാൻ റെഡിയാണോ?”
”തീർച്ചയായും മേഡം,” ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ മറുപടി നൽകി.
അന്ന് രാത്രി, മേഡത്തിന്റെ ബെഡിന് താഴെ, ആ ചങ്ങലയോടെ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുമ്പോൾ, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവാനായ അടിമ ഞാനാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. പഠനവും കോളേജും എല്ലാം എനിക്ക് മറന്നുപോയിരുന്നു. എന്റെ ലോകം ഇപ്പോൾ ആ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിലും മേഡത്തിന്റെ പാദങ്ങളിലും മാവാട്ടർമാർക്ക് ചെയ്ത ചിത്രം watermarked_img_15717211236708118325.png-ൽ കാണുന്നത് പോലെ, മായ മേഡം ആ കസേരയിൽ ഒരു രാജ്ഞിയെപ്പോലെ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ പാദങ്ങളിൽ ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ എന്റെ വിധേയത്വം പൂർണ്ണമാക്കി. ആ മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷം പോലും എന്നെ ഒരു അടിമയായി ജീവിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു.
