“എടാ ഒരു ഐഡിയ ഉണ്ട് അബ്ബുവിനെ ഞാൻ വശീക്കാരിക്കാം ”
ആയിഷയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ഞാൻ ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധനായിപ്പോയി. എന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തിക്കിടന്ന അവൾ പതുക്കെ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കിയപ്പോൾ, ആ കണ്ണുകളിൽ ഭയത്തിന് പകരമായി വന്യമായ മറ്റൊരു ഭാവം മിന്നിമറയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.
“നീ എന്താ ആയിഷാ ഈ പറയുന്നത്? അബ്ബുവിനെ നീ…” എനിക്ക് എന്റെ കാതുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“അതെ റഹീം,” അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ട് ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ ഇപ്പോൾ ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾ അബ്ബു അറിഞ്ഞാൽ എന്തായിരിക്കും അവസ്ഥ? അതിലും നല്ലത്, എനിക്ക് ഗർഭമുണ്ടായാൽ അത് അബ്ബുവിന്റെ തലയിൽ വെച്ചുകെട്ടുകയാണ്. അബ്ബുവിന് എന്നോടുള്ള സ്നേഹവും വാത്സല്യവും എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം. ഞാൻ വിചാരിച്ചാൽ പുള്ളിയെ വശത്താക്കാൻ എനിക്ക് അധികം സമയം ഒന്നും വേണ്ട.”
അവളുടെ ആ വിചിത്രമായ പ്ലാൻ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരേസമയം നടുക്കവും കൗതുകവും തോന്നി. സ്വന്തം അബ്ബുവിനെത്തന്നെ ഈ കളിയിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ച് ഗർഭത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മേൽ ചാരാൻ അവൾ തയ്യാറാകുന്നു എന്ന ചിന്ത എന്റെ പുരുഷത്വത്തെ കൂടുതൽ ഉണർത്തുകയാണ് ചെയ്തത്.
“പക്ഷേ ആയിഷാ… അത് നടക്കുമോ? അബ്ബുവിന് എന്തെങ്കിലും സംശയം തോന്നിയാലോ?” ഞാൻ അവളെ കൂടുതൽ എന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ഒരു സംശയവും തോന്നില്ല റഹീം,” അവൾ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ എന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ പതുക്കെ കടിച്ചു. “മഴയുള്ള ഒരു രാത്രി നോക്കി അബ്ബുവിന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഞാൻ ചെന്നാൽ മതി. പുള്ളി എല്ലാം മറന്നോളും. അതിനുശേഷം ഉണ്ടാകുന്ന കുട്ടി അബ്ബുവിന്റേതാണെന്ന് കരുതി അവർ വളർത്തിക്കൊള്ളും. നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ നമ്മൾ സുരക്ഷിതരുമായിരിക്കും.”
