“മോളെ ആയിഷാ, റഹീം രാവിലെ മുതൽ ഇതിന്റെ പുറകെ നടക്കുകയല്ലേ. അവന് നല്ല കട്ടിച്ചായയും കുടിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും പലഹാരവും എടുത്തു കൊടുക്ക്,” അബ്ബു സന്തോഷത്തോടെ അടുക്കളയിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ ദാ ഇപ്പൊ എടുക്കാം അബ്ബു,” ആയിഷ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ എന്നെ ഒന്നുക്കൂടി നോക്കി കണ്ണുചുമ്മി കാണിച്ചു. ഇന്നലത്തെ രാത്രിയുടെ ഓർമ്മകൾ അവളിലും അപ്പോഴും സജീവമായിരുന്നു.
ഞാൻ സോഫയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന് ഫോണെടുത്തു. പോക്കറ്റിൽ കിടന്ന ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തത് അപ്പോഴാണ് ഞാൻ അറിഞ്ഞത്. വാട്സ്ആപ്പ് തുറന്നപ്പോൾ സമീറ ഇത്തയുടെ മെസ്സേജ് വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
ഇത്ത: “ഫയൽ കൃത്യമായി അബ്ബുവിന് കൊടുത്തല്ലോ അല്ലേ? ഓഫീസിൽ വെച്ച് പകുതിക്ക് വെച്ച് നിർത്തേണ്ടി വന്നതിന്റെ ദാഹം എനിക്ക് ഇപ്പൊഴും മാറിയിട്ടില്ല റഹീമേ… വരും ദിവസങ്ങളിൽ നമുക്ക് കൂടുതൽ സമയം കണ്ടെത്തണം. ആയിഷയോട് കൂടുതൽ കളിക്കാൻ നിൽക്കേണ്ട, മനസ്സിലായല്ലോ? 😉”
മെസ്സേജ് വായിച്ചതും ഞാൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. വില്ലേജ് ഓഫീസറുടെ അധികാരവും ആയിഷയുടെ നിഷ്കളങ്കതയും ഒരേസമയം എന്നെ വലിഞ്ഞുമുറുക്കുകയാണ്. അബ്ബുവിന്റെ പറമ്പിന്റെ പ്രശ്നം തീർന്നെങ്കിലും, എന്റെ ജീവിതത്തിൽ പുതിയൊരു സങ്കീർണ്ണമായ കളിക്ക് തുടക്കമാവുകയായിരുന്നു.
സമീറ ഇത്തയുടെ ആ മെസ്സേജ് ഫോൺ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലൊരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ഒരേസമയം ആയിഷയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ പ്രണയവും, സമീറ ഇത്ത എന്ന മുതിർന്ന സ്ത്രീയുടെ അനുഭവസമ്പത്തും അധികാരവും എന്നെ വല്ലാത്തൊരു ലഹരിയിലാക്കുകയായിരുന്നു. ഞാൻ ഫോൺ ലോക്ക് ചെയ്ത് പോക്കറ്റിലേക്ക് തിരികെ വെച്ചു.
