“റഹീം, ഇതാണ് അബ്ബുവിന്റെ പറമ്പിന്റെ ഫയൽ. വില്ലേജ് ഓഫീസർ ഒപ്പിട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇനി ഇത് താലൂക്ക് ഓഫീസിലേക്ക് അയക്കേണ്ട കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ ഇവിടെ നിന്ന് ചെയ്തോളാം. തൽക്കാലം ഈ കോപ്പി അബ്ബുവിനെ കാണിച്ചാൽ മതി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിഷമം മാറിക്കോളും,” ഇത്ത ചുറ്റുമുള്ളവർ കേൾക്കാൻ പാകത്തിൽ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു.
“വളരെ നന്ദി ഇത്താ, അബ്ബുവിന് ഇതൊരു വലിയ ആശ്വാസമാകും,” ഞാൻ ഫയൽ കൈപ്പറ്റുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു.
ഫയൽ എന്റെ കയ്യിലേക്ക് തരുന്ന ആ ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിൽ, മറ്റാരും കാണാതെ ഇത്തയുടെ വിരലുകൾ എന്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ അമർന്നു. അവരുടെ കൺകോണുകളിൽ ഒരു ചെറിയ കുസൃതിച്ചിരി മിന്നിമറഞ്ഞു. അടുത്ത സീറ്റിലിരുന്ന പ്രകാശേട്ടൻ മറ്റൊരു ഫയലിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
“ശരി റഹീം, എന്നാൽ പൊയ്ക്കോളൂ. ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ നമുക്ക് പിന്നെ സംസാരിക്കാം,” ഇത്ത പതുക്കെ ശബ്ദം താഴ്ത്തി, ആ ‘പിന്നെ’ എന്ന വാക്കിന് അല്പം അടിവരയിട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഞാൻ ഫയലുമായി ഓഫീസിന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ അടുത്ത ചിന്തകൾ തുടങ്ങിയിരുന്നു. വീട്ടിൽ അബ്ബുവും ആയിഷയും കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ ഫയൽ കാണുമ്പോൾ അബ്ബുവിന് വലിയ സന്തോഷമാകും, ഒപ്പം ആയിഷയ്ക്ക് എന്നോടുള്ള സ്നേഹവും വിശ്വാസവും ഇരട്ടിയാകും. എന്നാൽ സമീറ ഇത്തയുമായി തുടങ്ങിയ ഈ പുതിയ രഹസ്യബന്ധം വരും ദിവസങ്ങളിൽ തന്റെ ജീവിതത്തെ എങ്ങോട്ടാണ് കൊണ്ടുപോകുക എന്ന ഗൗരവമേറിയ ചിന്തയോടെ ഞാൻ ബൈക്ക് മുന്നോട്ട് എടുത്തു.
