പുറത്തെ തണുത്ത കാലാവസ്ഥയും മുറിക്കുള്ളിലെ ഈ നിശബ്ദതയും ഞങ്ങളെ കൂടുതൽ പരസ്പരമടുപ്പിച്ചു. എന്നാൽ എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരിടത്ത്, അല്പം മുൻപ് ഹാളിലെ തൂണിന്റെ മറവിൽ വെച്ച് സമീറ ഇത്ത എന്റെ കഴുത്തിൽ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തിയ ആ നിമിഷം ഒരു മിന്നൽ പോലെ കടന്നുപോയി.
ആയിഷ പതുക്കെ എന്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. അവളുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ നേർത്ത ചൂട് എന്റെ കഴുത്തിൽ തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സമീറ ഇത്ത സമ്മാനിച്ച വന്യമായ ആവേശത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രമെന്നോണം എന്റെ കൈകൾ ആയിഷയുടെ മുടിയിഴകളിലൂടെ പതുക്കെ ചലിച്ചു.
“റഹീമിക്കാ… നമ്മൾ ഒന്നാകാൻ പോകുന്ന ആ ദിവസത്തിനായി ഞാൻ അത്രമാത്രം കാത്തിരിക്കുകയാണ്,” ആയിഷ വളരെ പതുക്കെ, അവളുടെ ഉള്ളിലെ പ്രണയം മുഴുവൻ ആ വാക്കുകളിൽ നിറച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അവളുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു നിമിഷം ചെറിയൊരു കുറ്റബോധം തലപൊക്കി. ഒരേസമയം ആയിഷയുടെ ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹവും, മറുവശത്ത് സമീറ ഇത്ത എന്ന മുതിർന്ന സ്ത്രീയുടെ അനുഭവസമ്പത്തും അധികാരവും തരുന്ന ലഹരിയും—രണ്ടും രണ്ടു തരം അനുഭവങ്ങളായിരുന്നു. ഒന്ന് ശാന്തമായ പുഴയെങ്കിൽ, മറ്റേത് വലിപ്പമേറിയ ഒരു കടൽ പോലെ എന്നെ ആകർഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഞാൻ ആയിഷയെ എന്നിലേക്ക് കുറച്ചുകൂടി ചേർത്തുപിടിച്ചു, അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ആശ്വാസത്തോടെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി. പുറത്ത് മഴയുടെ ശക്തി പതുക്കെ കുറഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. റബ്ബർ ഇലകളിൽ നിന്നും ഇറ്റുവീഴുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദം മാത്രം മുറിയിലേക്ക് കേട്ടു.
