“റഹീം… ഇനി എനിക്ക് ഒട്ടും കാത്തിരിക്കാൻ വയ്യടാ,” ഇത്ത എന്റെ അരികിലേക്ക് വന്ന് വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ ഇത്തയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. അപ്പോഴും അടുക്കളയിൽ നിന്നും വെള്ളം വീഴുന്ന ശബ്ദവും പാത്രങ്ങൾ കഴുകുന്ന ഒച്ചയും കേൾക്കാമായിരുന്നു. എന്നാൽ പുറത്തെ കനത്ത മഴയുടെ ഇരമ്പൽ ആ വീടിനുള്ളിലെ മറ്റെല്ലാ ശബ്ദങ്ങളെയും പൂർണ്ണമായി മറച്ചുപിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ഇത്തയെ പതുക്കെ അവിടുത്തെ ഒരു വലിയ തൂണിന്റെ മറവിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു.
ഹാളിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ സമീറ ഇത്തയുടെ നനഞ്ഞ സാരിയും അതിനുള്ളിലെ ശരീരത്തിന്റെ വടിവുകളും വല്ലാതെ ആಕರ್ഷകമായിരുന്നു. ഇത്ത പതുക്കെ എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ഓരോന്നായി അഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവരുടെ കൈകൾ വെപ്രാളം കൊണ്ട് ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൊട്ടപ്പുറത്ത് ആയിഷയുണ്ടെന്ന ചിന്ത നൽകുന്ന ഭയവും ആവേശവും ഞങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ കാമത്തെ ഇരട്ടിയാക്കുകയായിരുന്നു.
“ഇത്താ… അവൾ ദാ ഇപ്പൊ വരും,” ഞാൻ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഇത്ത അത് കേൾക്കുന്ന ഭാവം നടിച്ചില്ല. അവർ എന്റെ കഴുത്തിലേക്ക് മുഖം അമർത്തി പതുക്കെ കടിച്ചു. ആ സുഖത്തിൽ എന്റെ നിയന്ത്രണവും പൂർണ്ണമായി നഷ്ടപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.
ഞാൻ പതുക്കെ ഇത്തയുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി, സാരിയുടെ മടക്കുകൾക്കിടയിലൂടെ അവരുടെ ഇടുപ്പിലേക്ക് കൈകൾ ആഴ്ത്തി. ഒരു ഗവൺമെന്റ് ഓഫീസറുടെ ഔദ്യോഗിക ഗൗരവമെല്ലാം വെടിഞ്ഞ്, സമീറ ഇത്ത എന്ന സ്ത്രീ എന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിൽ പൂർണ്ണമായി കീഴടങ്ങുകയായിരുന്നു.
