“ശരി ഇത്താ, വന്നതിന് ഒരുപാട് നന്ദി,” ആയിഷ പുഞ്ചിരിയോടെ അവരെ യാത്രയാക്കാൻ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു.
ഞാൻ ഇത്തയെ വണ്ടിക്ക് അരികിലേക്ക് അനുഗമിക്കുമ്പോൾ, ആയിഷ അകത്തേക്ക് കയറിയ ആ ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിൽ ഇത്ത എന്നെ നോക്കി പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു: “ബാക്കി നമുക്ക് പിന്നീട് തീർക്കാം റഹീമേ… നീ റെഡിയായിരുന്നോ.”
അവർ സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് മഴയത്തേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ, ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിൽ നിന്നും രക്ഷപെട്ട ആശ്വാസത്തോടെ ഞാൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. എന്നാൽ വരാനിരിക്കുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ ഈ കളി കൂടുതൽ അപകടകരമാകുമെന്ന ചിന്ത എന്റെ ഉള്ളിൽ ശക്തമായിരുന്നു.
സമീറ ഇത്തയുടെ സ്കൂട്ടർ വഴിത്തിരിവ് കടന്ന് മറയുന്നതുവരെ ഞാൻ ഉമ്മറത്തുതന്നെ നോക്കിനിന്നു. കനത്ത മഴയുടെ തണുത്ത കാറ്റ് മുഖത്തടിച്ചപ്പോഴാണ് ഉള്ളിലെ ആ ചൂടും വെപ്രാളവും അല്പമൊന്ന് അടങ്ങിയത്. ഒരു വലിയ അപകടത്തിൽ നിന്ന് തലനാരിഴയ്ക്കാണ് രക്ഷപെട്ടതെന്ന ബോധ്യം എന്നെ ഒരേസമയം ഭയപ്പെടുത്തുകയും ആവേശം കൊള്ളിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഞാൻ തിരികെ ഹാളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ആയിഷ അവിടെത്തന്നെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ചായ ഗ്ലാസുകൾ എടുത്തു മാറ്റുന്നതിനിടയിൽ അവൾ എന്നെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.
”എന്താ റഹീമിക്കാ ഒരു പരുങ്ങൽ? സമീറാത്ത പോയപ്പോഴേക്കും മുഖത്താകെ ഒരു പരിഭ്രമം പോലെ,” ആയിഷ കള്ളച്ചിരിയോടെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
”ഏയ്… അതൊന്നുമില്ലെടാ. ഈ കനത്ത മഴയത്ത് ഇത്ത ഫയലുമായി വന്നല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ…” ഞാൻ വാക്കുകൾ ഒതുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
