ആയിഷ കയ്യിൽ രണ്ടു ഗ്ലാസ് ചായയും ബിസ്കറ്റും അടങ്ങിയ പ്ലേറ്റുമായി ഹാളിലേക്ക് വന്നു.
“ദാ ഇത്താ ചായ… നല്ല കട്ടികൂട്ടി ഇട്ടതാ, ഈ തണുപ്പിന് നല്ല സുഖമായിരിക്കും,” ആയിഷ പ്ലേറ്റ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവൾ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ഞാൻ ഒന്നു പതുക്കെ പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“വളരെ നന്ദി മോളെ… ഈ മഴയത്ത് ഇതൊരു വലിയ ആശ്വാസമാ,” സമീറ ഇത്ത ചായ ഗ്ലാസ് കയ്യിലെടുത്ത് വളരെ ശാന്തമായി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അല്പം മുൻപ് എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പടർന്നുകയറിയ ആ കാമുകിയുടെ യാതൊരു ലക്ഷണവും ഇപ്പോൾ ആ മുഖത്തില്ല. വില്ലേജ് ഓഫീസറുടെ ആ പഴയ ഗൗരവവും പക്വതയും അവർ വീണ്ടെടുത്തിരുന്നു.
ആയിഷ ഞങ്ങളുടെ അരികിലായി വന്നിരുന്നു. “ഇത്ത ഒറ്റയ്ക്കാണോ വന്നത്? പ്രകാശേട്ടൻ കൂടെ വന്നില്ലേ?”
“ഇല്ല മോളെ, അവൻ താലൂക്ക് ഓഫീസിലേക്ക് പോയതാ. ഞാൻ ഫയലുമായി നേരെ ഇങ്ങോട്ട് പോന്നു,” ഇത്ത ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു.
സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഇത്തയുടെ കാലുകൾ മേശയ്ക്കടിയിലൂടെ പതുക്കെ എന്റെ കാലുകളിൽ വന്ന് മുട്ടി. ആയിഷ മറ്റെങ്ങോട്ടോ നോക്കിയിരുന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ, സമീറ ഇത്ത എന്നെ നോക്കി പതുക്കെ കണ്ണുചുമ്മി കാണിച്ചു.
ആയിഷ ചായ കുടിച്ച് കഴിഞ്ഞ് പാത്രങ്ങൾ മാറ്റാനായി അടുക്കളയിലേക്ക് തിരികെ നടന്നതും സമീറ ഇത്ത വീണ്ടും തന്റെ സീറ്റിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു. ഇത്തവണ അവരുടെ ഭാവം കൂടുതൽ വന്യമായിരുന്നു. മറ്റാരും കാണാതെ സ്വന്തമാക്കാൻ കൊതിച്ച ഒരു വസ്തു മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള നോട്ടം.
