ബൈക്കിൽ തിരികെ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ കാറ്റ് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ശക്തമായി അടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും എന്റെ ഉള്ളിലെ ചൂട് അപ്പോഴും അടങ്ങിയിരുന്നില്ല. കൈയിലുള്ള ഫയലിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഒരേസമയം വലിയൊരു ആശ്വാസവും അതിലേറെ വരുംവരായ്കകളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളും മനസ്സിൽ തിങ്ങിനിറഞ്ഞു. അബ്ബുവിന്റെ പറമ്പിന്റെ പ്രശ്നം ഏതാണ്ട് പരിഹരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ, അതിനായി ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത വഴി എന്നെ എത്തിച്ചിരിക്കുന്നത് രണ്ട് സ്ത്രീകളുടെ ജീവിതത്തിന് നടുവിലാണ്.
പത്തു മിനിറ്റുകൊണ്ട് ഞാൻ വീണ്ടും ആയിഷയുടെ വീടിന്റെ മുന്നിലെത്തി. വണ്ടി ഉമ്മറത്ത് ഒതുക്കി നിർത്തി അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ തന്നെ ഹാളിൽ അബ്ബുവും ആയിഷയും ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അബ്ബു കാത്തിരിപ്പിന്റെ അക്ഷമയോടെ പത്രം മടക്കി മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“എന്തായി റഹീമേ? കാര്യങ്ങളൊക്കെ നടന്നോ?” അബ്ബു എഴുന്നേറ്റ് അടുത്തേക്ക് വന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“എല്ലാം ശുഭമായി അബ്ബു. ദാ, വില്ലേജ് ഓഫീസർ ഒപ്പിട്ട ഫയലിന്റെ കോപ്പി,” ഞാൻ കയ്യിലിരുന്ന കവർ അബ്ബുവിന് നീട്ടി.
അബ്ബു തിടുക്കത്തിൽ ആ പേപ്പറുകൾ വാങ്ങി നോക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് വർഷങ്ങളായി അലട്ടിയിരുന്ന ഒരു വലിയ ഭാരം ഒഴിഞ്ഞുപോയതിന്റെ ആശ്വാസം വ്യക്തമായിരുന്നു. “ഹാവൂ… വില്ലേജ് ഓഫീസർ ഒപ്പിട്ടല്ലോ! റഹീമേ, നീ വലിയൊരു ഉപകാരമാണ് ചെയ്തത്. സമീറ ഉള്ളതുകൊണ്ട് കാര്യങ്ങൾ വേഗം നടന്നു.”
അബ്ബു ഫയലിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, അപ്പുറത്ത് നിന്ന ആയിഷ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് കൃതജ്ഞതയോടെ നോക്കി. അവളുടെ ആ നോട്ടത്തിൽ എന്നോടുള്ള പ്രണയവും വിശ്വാസവും കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അവൾക്കൊരു നേർത്ത പുഞ്ചിരി നൽകി.
