“വല്ല ഷൂട്ടിംഗ് തിരക്കാണെന്ന് പറയാം…. അവൻ അത് വിശ്വസിച്ചോളും. എടാ, അവന് എന്നെ അത്രയ്ക്ക് വിശ്വാസമാ. ആ വിശ്വാസമാണ് ഞാൻ ഈ ബെഡിലിട്ടു ചവിട്ടി മെതിക്കുന്നത് എന്നോർക്കുമ്പോൾ…”
അച്ചു തന്റെ സംസാരം പകുതിക്ക് നിർത്തി സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
അവരുടെ സംഭാഷണം അങ്ങോട്ട് നീളുകയായിരുന്നു. ടിവിയിലൂടെ ഇത് കാണുന്ന എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഓരോ തുള്ളി കണ്ണീർ താഴേക്ക് വീണു. തന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നവനെ എത്ര ലാഘവത്തോടെയാണ് അവർ കളിയാക്കുന്നത്!
. . രാവിലെ ഒൻപത് മണി കഴിഞ്ഞിട്ടും പുതപ്പിനുള്ളിൽ പരസ്പരം കെട്ടുപിണഞ്ഞു കിടന്ന്, എന്നെ ഒരു വിഡ്ഢിയാക്കി അവർ നടത്തുന്ന ആ വർത്തമാനം കേൾക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവനായി ഞാൻ ആ സോഫയിൽ തളർന്നിരുന്നു. സ്ക്രീനിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് അച്ചുവിനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ഒരു പരിഹാസച്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി.
**സിദ്ധാർത്ഥ്: “ഇത്രയ്ക്ക് പേടിയാണെങ്കിൽ എന്തിനാടി ഈ പണിക്ക് നിന്നത്? ഇപ്പോൾ കുറ്റബോധം പറഞ്ഞിട്ട് വല്ല കാര്യമുണ്ടോ?”
അച്ചു അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് പിച്ചിക്കൊണ്ട് അവനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കുസൃതിയും അല്പം ലഹരിയും അപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.
**അച്ചു:** “ആഹാ… ഇതിപ്പോൾ എന്റെ മാത്രം കഴപ്പ് കാരണമാണോ? മോൻ എന്നെ കുറെ ട്യൂൺ ചെയ്തതല്ലേ? എന്റെ ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് പിന്നിൽ നിനക്കും വലിയൊരു പങ്കുണ്ട് സിദ്ധൂ.”
ബ്രോ ക്ലൈമാക്സ് എന്ന് വരും വെയിറ്റ് ചെയുന്നു
Bro next part
nannayitttund