പക്ഷേ ചിത്രയുടെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു അപൂർണ്ണത തോന്നിത്തുടങ്ങി. ഗോകുലിന്റെ കൈകൾ തന്നെ തഴുകുമ്പോൾ, അവളുടെ മനസ്സ് അറിയാതെ വർക്കലയിലെ ആ രാത്രിയുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
ഫവാസിന്റെ ആ പരുക്കൻ രീതികൾ, മുടിയിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചുള്ള വലി, വേദനിപ്പിക്കുന്ന ആ വന്യത… അന്ന് അവൾക്ക് കിട്ടിയ ആ ഉന്മാദം ഗോകുലിന്റെ ഈ സ്നേഹനിർഭരമായ നീക്കങ്ങളിൽ ലഭിക്കുന്നില്ല. ഗോകുൽ അവളെ ഒരു പൂവിനെപ്പോലെയാണ് കാണുന്നത്. പക്ഷേ അവളുടെ ശരീരം ഒരു കാട്ടുതീയെയായിരുന്നു കൊതിച്ചിരുന്നത്.
ആ തിരിച്ചറിവ് ചിത്രയെ ഭയപ്പെടുത്തി. ‘ഇല്ല, എനിക്ക് വേണ്ടത് ഈ സ്നേഹമാണ്, ആ വന്യതയല്ല’ എന്ന് അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചു. എങ്കിലും ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ ആ പഴയ ലഹരി ഒരു വിങ്ങലായി അവശേഷിച്ചു.
മറുവശത്ത് ഗോകുലിന്റെ അവസ്ഥയും സമാനമായിരുന്നു. ചിത്ര ഇപ്പോൾ അവന്റെ മുന്നിൽ ഒരു ആദർശ നായികയാണ് , അല്ലെങ്കിൽ അതുപോലെ അഭിനയിക്കുകയാണ്. തന്നോട് സ്നേഹമുള്ള, പാചകം ചെയ്യുന്ന, അമ്പലത്തിൽ പോകുന്ന തന്റെ പെണ്ണ്. അവൻ ഇത് തന്നെയാണ് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്.
എന്നാൽ ബെഡിൽ അവൾ അവന് കീഴടങ്ങുമ്പോഴും, അവനിലെ ഫാന്റസികൾ ഉണരുന്നത് അവളുടെ ആ പഴയ വന്യത കാണിക്കുമ്പോഴാണ്. തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ അടിയിൽ കിടന്നു അവളുടെ “ആഹ് ആഹ്” എന്നുളള കരിച്ചിൽ കേൾക്കുമ്പോൾ വർക്കലയിലെ ആ കരച്ചിൽ അവന്റെ മനസിലും ഇടക്ക് വരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് അവൾ തനിക്ക് നേരെ കാട്ടിയ ആ ആധിപത്യം, ആ കണ്ണുകളിലെ കനൽ… അതൊക്കെ ഇടയ്ക്ക് ഇടയ്ക്ക് എവിടെ പോയി മറഞ്ഞു?
