“ഗോകുൽ നീ ഓക്കേ അല്ലേ? അവസാനനിമിഷം എന്തെങ്കിലും മനം മാറ്റം ഉണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ പറയണം. ഞാൻ ഡോർ തുറന്നാൽ പിന്നെ ഒരു തിരിച്ചു പോക്ക് ഇല്ല.”
ഗോകുൽ ഏതോ സ്വപ്നലോകത്തിൽ ആയിരുന്നു. ഭയത്തിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പോടെ അവൻ അതെ എന്ന രീതിയിൽ തലയാട്ടി..
“ശരി.. നീ പോകൂ ഗോകുൽ… നിന്റെ ഒളിത്താവളത്തിലേക്ക് മാറിക്കോ. അവൻ ഇപ്പോൾ മുകളിലെത്തും. ഒരുകാര്യം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു, നീ അവിടെയുണ്ടെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞാൽ മുഴുവൻ കുളമാകും. അതുകൊണ്ട് ശ്വാസം പോലും അടക്കിപ്പിടിച്ച് ഇരുന്നൊ.. കേട്ടോ.. “
ഗോകുൽ ഒന്നും മിണ്ടാതെ, വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ ആ ചെറിയ സ്റ്റോർ റൂമിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. ആ ചെറിയ മുറിക്കുള്ളിൽ ഇരുന്നാൽ അലമാരയുടെ ഇടുങ്ങിയ വിടവിലൂടെ അവന് ബെഡ്റൂമും ഹാളിന്റെ ഒരു ഭാഗവും വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ ശബ്ദം അവന് തന്നെ കേൾക്കാമായിരുന്നു.
സ്റ്റോർ റൂമിന്റെ ഇരുട്ടിൽ ശ്വാസം പോലും വിടാൻ ഭയന്ന് ഗോകുൽ ആ അലമാരയുടെ വിടവിലൂടെ കണ്ണുനട്ടു. ആ നിമിഷം കോളിംഗ് ബെൽ മുഴങ്ങി—ഒന്നല്ല, രണ്ടുതവണ. ആ ശബ്ദം ഗോകുലിന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു പ്രഹരം പോലെയാണ് പതിച്ചത്. ചിത്ര ഒരു നിമിഷം തറഞ്ഞുനിന്നു, അവളുടെ മാറിടങ്ങൾ ദ്രുതഗതിയിൽ ഉയർന്നുതാഴുന്നത് ആ നേർത്ത ലെയ്സിനുള്ളിലൂടെ ഗോകുൽ കണ്ടു. അവൾ പതുക്കെ, വശ്യമായ ചുവടുകളോടെ ഹാളിന് നേരെ നടന്നു. ഓരോ ചുവടിലും അവളുടെ ആ സുതാര്യമായ ബേബി ഡോൾ വസ്ത്രം കാറ്റിലെന്നപോലെ ഉലയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വാതിലിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് നിന്നു, എന്നിട്ട് പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് ഗോകുൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ആ വിടവിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു; ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ കൈകൾ കൊണ്ട് ‘ഓക്കേ’ എന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അവരുടെ രണ്ടും ഹൃദയം അതിന്റെ പരമാവധി വേഗതയിൽ അടിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾ ഒരു ദീർഘ ശ്വാസം എടുത്ത് മുടിയും ഡ്രസ്സും ഒന്നുംകൂടി ഒതുക്കി വെച്ചു അവൾ സാവധാനം വാതിലിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി ലോക്കിൽ കൈവെച്ചു. അത് തിരിക്കുന്ന ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയിൽ അവൻ വ്യക്തമായി കേട്ടു. വാതിൽ പതുക്കെ തുറക്കപ്പെടുമ്പോൾ, പുറത്തെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ഫവാസിന്റെ നിഴൽ അകത്തേക്ക് വീഴുന്നത് ഗോകുൽ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് നോക്കിനിന്നു.
