സ്വപ്ന : ഈശ്വര ഇവിടെ നല്ല മഴ ആണല്ലോ. അവർ കട അടച്ചു പോയിട്ടുണ്ടാവും.
ഷേർലി : ഏയ് ഇല്ല, ഏഴു മണി വരെ അവർ ഉണ്ടാവും എന്നാണ് പറഞ്ഞത്. ഇപ്പൊൾ 6.35 ആയതല്ലേ ഉള്ളു. പോയി വാങ്ങിക്കാൻ ടൈം ഉണ്ട്. ഇല്ലെങ്കിൽ നാളെ മേടിച്ചാലും പോരെ. ഇനി അഥവാ അത് മിസ്സ് ആയാൽ എന്റെ കുഴപ്പം അല്ല കേട്ടോ.
ആ പെൻഡ്രൈവ് മിസ്സ് ആകുന്ന കാര്യം സ്വപ്നയ്ക്ക് ഓർക്കാൻ കൂടെ പറ്റില്ല. അതിലും ഭേദം താൻ ചാവുന്നത് ആണ് നല്ലത് എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
സ്വപ്ന : ഓക്കേ. അത് കയ്യിൽ കിട്ടിയാലേ എനിക്ക് ഒരു സമാദാനം കിട്ടൂ.
ഷേർലി : ഇത് നമ്മൾ തമ്മിൽ ഉള്ള അവസാന കോൺവർസേഷൻ ആണ് കുട്ടി. എന്റെ വക ഒരു ഗിഫ്റ്റും ആ പാക്കറ്റിൽ ഉണ്ട് കേട്ടോ.
സ്വപ്ന : ഓക്കേ ബൈ.
സ്വപ്നയ്ക്ക് എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത് എന്ന് ഒരു ഐഡിയയും കിട്ടിയില്ല. എത്രയും പെട്ടെന്ന് ആ പെൻഡ്രൈവ് കൈക്കലാക്കണം എന്നായിരുന്നു സ്വപ്നയുടെ ചിന്ത. മഴ ആണെങ്കിൽ കുറച്ചു കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് പക്ഷെ ഈ സമയത്ത് ആ ഇടവഴിയിൽ ഓട്ടോ കിട്ടുന്നത് പ്രയാസം ആണ് . പെട്ടന്ന് ആണ് സ്വപ്നയ്ക്ക് സ്ഥിരം ഓട്ടം പോകാൻ വിളിക്കുന്ന നാസർ ചേട്ടനെ ഓർമ്മ വന്നത്. ഫോൺ എടുത്ത് നാസർ ചേട്ടനെ വിളിച്ചപ്പോഴുണ്ട് ആൾ ബിസി ആണ്. രണ്ട് മൂന്ന് പ്രാവിശ്യം വിളിച്ചിട്ടും ഒരു രക്ഷയും ഇല്ല. അപ്പോളാണ് സ്വപ്നയ്ക്ക് സക്കീറും വിഷ്ണുവും സ്കൂട്ടറിൽ ആണല്ലോ വന്നത് എന്ന് ഓർമ്മ വന്നത്, എങ്കിൽ പിന്നെ അവന്മാരിൽ ഒരാളെയും വിളിച്ചുകൊണ്ടു പോകാം എന്ന് ആലോചിച്ചു. അവന്മാർ രണ്ടും ഡ്രസ്സ് മാറി ഇതുവരെ തിരിച്ചുവന്നിട്ടില്ല, രണ്ടു പേരും ഔട്ട് ഹൌസിൽ തന്നെ ആണ്. സ്വപ്ന പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല, ചെറിയ മഴ പോലും വകവെക്കാതെ ഒറ്റ ഓട്ടം ആയിരുന്നു ഔട്ട് ഹൗസ്സിലേക്ക്. ഡ്രസ്സ് മാറി മുണ്ട് ഒക്കെ ഉടുത്ത് സക്കീറും വിഷ്ണുവും നിൽക്കുമ്പോൾ ആണ് സ്വപ്ന ഓടി കിതച്ചു അങ്ങോട്ട് കയറി വന്നത്. നേരത്തെ ധരിച്ചിരുന്ന ഡ്രസ്സ് ഒന്നും മാറാൻ സമയം കിട്ടാഞ്ഞത് കൊണ്ട് അതെ ചുരിദാർ തന്നെ ആയിരുന്നു സ്വപ്നയുടെ വേഷം. ഉയർന്നു താഴുന്ന മുഴുത്ത മാറിടവും, ചെറുതായി കാണാൻ പറ്റുന്ന ആ മുലച്ചാലും നോക്കി കണ്ണും മിഴിച്ചു നിൽക്കുവാണ് നമ്മുടെ സക്കീറും വിഷ്ണുവും. എന്നാൽ ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാൻ ഉള്ള ഒരു അവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നില്ല സ്വപ്ന.
