ഡെലിവറി ബോയ് ഡയറി 6 [സാഹിൽ] 62

“ആന്റി… ഈ മഴയിൽ ഇങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുന്നത് നല്ലതല്ലല്ലോ. മുഴുവൻ നനഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്.”

അലീന കുറച്ച് നിമിഷം എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയാതെ നിന്നു.

“അത്… ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയായിരുന്നു… ഒരു call വന്നു… അതുകൊണ്ട് car ഒന്ന് നിർത്തിയതാ…”

“ഓഹ്…”

ഞാൻ തലയാട്ടി.

“വീട്ടിന്റെ ഇത്ര അടുത്ത് car park ചെയ്ത് call ചെയ്യുകയായിരുന്നു അല്ലേ… ശരി ശരി…”

അത് കേട്ടപ്പോൾ അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

മഴത്തുള്ളികൾ കാറിന്റെ glassil വീഴുന്ന ശബ്ദം മാത്രം.

കുറച്ച് നിമിഷത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം ഞാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

“Don’t worry… മരിയ നിങ്ങളെ കണ്ടിട്ടില്ല.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം അലീനയുടെ മുഖം മാറി.

അവൾ നേരെ എന്നെ നോക്കി.

ഞാൻ എല്ലാം മനസ്സിലാക്കിയെന്ന കാര്യം അവൾക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു.

പക്ഷേ അതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

“എന്റെ number എടുത്തോളൂ…”

ഞാൻ number പറഞ്ഞു.

“എപ്പോഴെങ്കിലും സംസാരിക്കണം എന്ന് തോന്നിയാൽ വിളിക്കാം.”

അത് പറഞ്ഞ ഉടനെ ഞാൻ gear ഇട്ട് bike മുന്നോട്ട് എടുത്തു.

അവളുടെ മറുപടിക്കായി കാത്തുനിന്നില്ല.

കാരണം ധൈര്യമായി അഭിനയിച്ചെങ്കിലും ഉള്ളിൽ എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പും സാധാരണ നിലയിലായിരുന്നില്ല.

മഴ നനഞ്ഞ റോഡിലൂടെ ഞാൻ അകന്നുപോകുമ്പോൾ അലീന അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു.

കാറിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അലീന കുറച്ചുനേരം അനങ്ങാതെ നിന്നു.

അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരുപാട് ചിന്തകൾ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

“എന്താണ് അവൻ കരുതിയത്?”

“ഞാൻ അവനെ വിളിക്കുമെന്നോ?”

“അതിന് മാത്രം ധൈര്യം എവിടെ നിന്ന് കിട്ടി?”