അത്കൊണ്ട് ഇതൊക്കെ അടുത്ത ദിവസവും ആവർത്തിച്ചു .. അന്നും ഞാൻ രണ്ടും കല്പ്പിച്ചു ക്ലാസിൽ കയറിയത് ആയിരുന്നു. പക്ഷെ ഉച്ച ആയപ്പോൾ മീനുവിന്റെ പീരീഡ് വന്നു..
‘എത്ര ആയിട്ടും വീട്ടിൽ നിന്ന് വിളിച്ചോണ്ട് വരാൻ മേലല്ലേ.. അത്രക്ക് അഹങ്കാരം പാടില്ല. ഇനി വീട്ടിൽ നിന്ന് വിളിച്ചോണ്ട് അല്ലാതെ സ്കൂളിലെക്ക് വരണ്ട..’
എന്റെ ബാഗ് അടക്കം എടുത്തു തന്നിട്ട് മീനു പൂറി ആജ്ഞാപിച്ചു. വേറെ വഴി ഇല്ലാതെ ബാഗും തൂക്കി ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് പോയി..
എന്തായാലും വീട്ടിൽ പറഞ്ഞെ പറ്റുള്ളൂ. എത്ര നാൾ ഇതിങ്ങനെ തുടരും. മീനു പൂറി ആണേൽ ഒരല്പം പോലും വിട്ടു വീഴ്ച ചെയ്യുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. മീനു ടീച്ചറെ ഞാൻ ഇപ്പൊ ഇങ്ങനെ ആണ് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത്. അവരെ ഇനി ടീച്ചർ ആയി കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. എന്റെ ക്ലാസ്സ് ടീച്ചർക്ക് ഇല്ലാത്ത വിഷമം ആണല്ലോ അവൾക്ക്..
വീട്ടിലേക്ക് ഞാൻ സ്ഥിരം പോണ വഴിയിൽ കൂടെ അല്ല പോയത്. അമ്പലത്തിന്റെ എതിർ വശത്ത് കൂടെയുള്ള തോട് കഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന പാടം വഴി ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. ഗായത്രി ചേച്ചിയും ആയി പോകാറുള്ള ആ വഴി
ആ വഴി ആ ചെറിയ ഓലപ്പുരയിൽ ഇരുന്നു ഞാൻ പൊതിച്ചോറും കഴിച്ചു. നല്ല കാറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു അവിടെ. അത് കൊണ്ട് കുറേ നേരം അവിടെ കിടന്നു. ഇതൊരു നല്ല സ്ഥലമാണ്.. ഞാൻ ചിന്തിച്ചു.. ഇനി ഇത് പോലെ ഇറക്കി വിട്ടാൽ ആരും അറിയാതെ ഇവിടെ വന്നു ഇരിക്കാം. പക്ഷെ എത്ര നാളെന്ന് വച്ച്..? ഞാൻ ചിന്തിച്ചു..
കുറേ നേരം അവിടെ കാറ്റും കൊണ്ട് ഇരുന്നപ്പോ ആണ് ആരോ ഓലപ്പുരയുടെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയത്. ഞാൻ പെട്ടന്ന് ചാടി എഴുന്നേറ്റു. ആരാണെന്ന് നോക്കാൻ അവസരം കിട്ടുന്നതിന് മുമ്പ് അയാൾ ഓലപ്പുരയുടെ അകത്തേക്ക് വന്നു.. ഒരു അപ്പൂപ്പൻ ആയിരുന്നു അത്..
അടിപൊളി കഥയാണ് ആശാനെ… അധികം വൈകിപ്പിക്കല്ലേ…
റോക്കി പോലുള്ള ഒരു ഐറ്റവും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു