നീ എത്ര നിർബന്ധിച്ചാലും ഞാൻ ക്യാമറ ഓൺ ചെയ്യില്ല. ഇത് ശരിയല്ല, നമുക്ക് ഈ ചാറ്റ് ഇവിടെ നിർത്താം. എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നു.” അർജുൻ കുറച്ചു നേരം മറുപടി നൽകിയില്ല. അവൻ പിണങ്ങിയോ എന്ന് സന്ധ്യ ഭയന്നു. പക്ഷേ പെട്ടെന്ന് മെസ്സേജ് വന്നു. അർജുൻ: “ശരി അമ്മേ… ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കിൽ ഞാൻ നിർബന്ധിക്കില്ല.
അമ്മയെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് ആഗ്രഹമില്ല. ഐ ആം സോറി.” അർജുന്റെ ആ പക്വത സന്ധ്യയെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. അവൻ തന്റെ വാക്കിന് വില നൽകുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവൾക്ക് ആശ്വാസം നൽകി. എങ്കിലും, അവൻ കാണാൻ കൊതിച്ച രൂപം താൻ നിഷേധിച്ചു എന്നതിൽ അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ ചെറിയ സങ്കടം തോന്നി. “അവൻ എന്നെ അത്രത്തോളം ആരാധിക്കുന്നുണ്ട്,” അവൾ ആത്മഗതമായി പറഞ്ഞു.
പുലർച്ചെ അഞ്ച് മണിയോടടുക്കുന്നു. അവരുടെ സംഭാഷണം വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങളിലേക്ക് പതുക്കെ വഴുതി വീണു. അർജുൻ: “അമ്മേ… അച്ഛൻ ഇപ്പോൾ എന്നും ഒറ്റയ്ക്കല്ലേ ഉറങ്ങുന്നത്? ഞാൻ പോയതിനുശേഷം അമ്മ എന്റെ മുറിയിലേക്ക് മാറിയല്ലോ. അച്ഛൻ ഒരിക്കൽ പോലും അമ്മയെ തിരികെ വിളിച്ചിട്ടില്ലേ?” സന്ധ്യ: “ഇല്ലടാ. അയാൾക്ക് മദ്യപാനം കഴിഞ്ഞാൽ ഒന്നും അറിയില്ല.
ഞാൻ നിന്റെ മുറിയിലേക്ക് മാറിയത് അയാൾക്ക് ഒരു ആശ്വാസമായതുപോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. പരാതികളില്ലാത്ത ഒരവസ്ഥ.” അർജുൻ: “അതാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലാകാത്തത്. ഇത്രയും സുന്ദരിയായ ഒരാൾ കൂടെ ഉണ്ടായിട്ടും അമ്മയെ തനിച്ചാക്കി ഉറങ്ങാൻ അച്ഛന് എങ്ങനെ തോന്നുന്നു? അച്ഛൻ ഒരിക്കലെങ്കിലും അമ്മയെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കാറുണ്ടോ?”
