സന്ധ്യ: “ഇല്ലടാ. അയാൾക്ക് ഞാൻ വെറുമൊരു വീട്ടുജോലിക്കാരി മാത്രമാണ്.” അർജുന്റെ സന്ദേശങ്ങൾ വായിക്കുമ്പോൾ സന്ധ്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഭർത്താവ് നൽകാത്ത പരിഗണന മകൻ വാക്കുകളിലൂടെ നൽകുന്നത് അവൾക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു.
പുലർച്ചെ സന്ധ്യ എഴുന്നേറ്റ് ആ വസ്ത്രത്തിൽ തന്നെ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രിയുടെ ലഹരിയുണ്ട്. സന്ധ്യ: “അർജുൻ… സമയം അഞ്ച് മണിയാകുന്നു. അമ്പലത്തിൽ നിന്ന് പാട്ടൊക്കെ കേട്ടു തുടങ്ങി. നീ പറഞ്ഞ ആ ‘ഉറക്കം കെടുത്തൽ’ ഇപ്പോൾ എനിക്കും സംഭവിച്ചു. നിന്റെ വാക്കുകളും ഈ ഡ്രസ്സും എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു.”
അർജുൻ: “അതേ അമ്മേ… അമ്മയുടെ ഉള്ളിലെ ആ സുന്ദരിയായ പെണ്ണിനെ ഞാൻ ഉണർത്തിക്കഴിഞ്ഞു. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ അമ്മയെ ഒന്ന് ചേർത്തുപിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ…” സന്ധ്യ: “നീ എന്നെ വല്ലാതെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ സ്നേഹം എനിക്ക് താങ്ങാൻ പറ്റുന്നില്ല.” അർജുൻ: “സ്നേഹമല്ല അമ്മേ, ഇത് ആരാധനയാണ്. എനിക്ക് ഒരു കാര്യം കൂടി പറയണം.
അമ്മ ഇപ്പോൾ ആരുടെയെങ്കിലും ഭാര്യയല്ല. എന്റെ മാത്രം സിന്ധുകുട്ടിയാണ്. അച്ഛന്റെ പോലുമല്ല, എന്റെ മാത്രം. എന്റെ മാത്രം സിന്ധുകുട്ടിക്ക് ഒരായിരം ഉമ്മകൾ… ❤️❤️❤️” സന്ധ്യയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. ‘സിന്ധുകുട്ടി’ എന്ന് അവൻ വിളിച്ചത് അവളുടെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ തടസ്സങ്ങളും തകർത്തു കളഞ്ഞു.
സന്ധ്യ: “അർജുൻ… സിന്ധുകുട്ടിയെന്നോ? അച്ഛന്റെ പോലുമല്ലെന്നോ?” അർജുൻ: “അതേ അമ്മേ. ആ കറുത്ത ഡ്രസ്സിൽ ഇപ്പോൾ ഇരിക്കുന്നത് എന്റെ മാത്രം സിന്ധുകുട്ടിയാണ്. അച്ഛന് അവകാശപ്പെടാൻ കഴിയാത്ത സൗന്ദര്യം…
