താൻ പോലും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത തന്റെ ചിരിയിലെ വശ്യതയും നോട്ടത്തിലെ തിളക്കവും അർജുൻ തന്റെ ക്യാമറയിൽ ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളിൽ ഒരു പുതിയ ഉണർവ് നൽകി. സന്ധ്യയ്ക്ക് ഇത് വെറുമൊരു ഫോട്ടോ ശേഖരമായിരുന്നില്ല;
ഇതൊരു “Sacred Archive” (വിശുദ്ധ ശേഖരം) ആയിരുന്നു. “ഒരു അപരിചിതൻ എന്നെ ഇങ്ങനെ നോക്കിയാൽ അത് പാപമാണ്; എന്നാൽ എന്റെ മകൻ എന്നെ ഇങ്ങനെ കാണുന്നത് ആരാധനയുടെ ഏറ്റവും ശുദ്ധമായ രൂപമാണ്” എന്ന് അവൾ സ്വയം ന്യായീകരിച്ചു (Sacred vs. Profane Logic).
ആ ഫോൾഡറിലെ ഓരോ ചിത്രത്തിലൂടെയും സന്ധ്യ വിരലോടിച്ചു. വെറുമൊരു ഫോട്ടോ ശേഖരം എന്നതിലുപരി, അർജുൻ അവ ഓരോന്നും വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ എഡിറ്റ് ചെയ്തിരുന്നു. ചില ചിത്രങ്ങൾക്ക് മുകളിലും താഴെയും അവൻ തന്റെ വികാരങ്ങൾ വരികളായി പകർത്തിയിട്ടുണ്ട്.
കഴിഞ്ഞ വർഷം ഒരു വിവാഹത്തിന് പങ്കെടുത്തപ്പോൾ എടുത്ത ചിത്രത്തിൽ, സന്ധ്യ സാരിത്തുമ്പ് തോളിൽ പിൻ ചെയ്ത് നിൽക്കുന്നതായിരുന്നു. ആ ചിത്രത്തിന് കുറുകെ അർജുൻ എഴുതിയിരിക്കുന്നു: “The Definition of Elegance.”
അവളുടെ അരക്കെട്ടിന്റെ വശ്യത തെളിയുന്ന മറ്റൊരു ചിത്രത്തിന് താഴെ “My Living Goddess” എന്ന വാചകം കണ്ടപ്പോൾ സന്ധ്യയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടച്ചു. മറ്റൊരിടത്ത്, അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്ന ക്ലോസപ്പ് ഷോട്ടിന് മുകളിൽ “ഈ ചിരിയാണ് എന്റെ ലോകം” എന്ന് അവൻ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
ഒരു യാത്രയ്ക്കിടയിൽ എടുത്ത ഫോട്ടോയിൽ സന്ധ്യയുടെ കഴുത്തിലെ ആ ചെറിയ മറുകിന് നേരെ ഒരു അടയാളം വരച്ച് “The Magical Spot” എന്ന് അവൻ കുറിച്ചിരുന്നു. ആ വരികൾ വായിക്കുമ്പോൾ സന്ധ്യയുടെ വിരലുകൾ അറിയാതെ സ്വന്തം കഴുത്തിലെ ആ മറുകിലേക്ക് നീണ്ടു. തന്റെ മകൻ തന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ അംശത്തെയും ഇത്രത്തോളം ആരാധനയോടെയും സൂക്ഷ്മമായും നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് സന്ധ്യയിൽ ഭയത്തേക്കാൾ ഉപരി വല്ലാത്തൊരു അഭിമാനമാണ് നൽകിയത്.
❤️❤️❤️
അർജ്ജുൻ എത്രയും പെട്ടെന്ന് നാട്ടിൽ വരണം അല്ലേ അവിടേക്ക് കൊണ്ട് പോകണം പാദസരം സർപ്രൈസ് ആയി വാങ്ങി ഇട്ട് കൊടുക്കണം
അരഞ്ഞാണം കൂടെ ഇട്ടു കാണിക്കുന്ന സീൻ ആഡ് ചെയ്യാമോ റിക്വസ്റ്റ് ആണ്
പെട്ടെന്ന് തന്നെ അർജുൻ നാട്ടിൽ വരട്ടെ.. ഇനി അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പോലെ സന്ധ്യയെ നേരിട്ട് കണ്ടു അനുഭവിക്കട്ടെ. രണ്ടുപേരും ഒരു റൂമിൽ കിടക്കട്ടെ. പല ഡ്രെസ്സുകളിൽ ആ സൗന്ദര്യം അർജുൻ ആസ്വദിക്കട്ടെ. സാരിയിൽ വയർ ഒക്കെ കാണും വിധം ഉടുത്തു ആസ്വദിക്കട്ടെ.. അർജുൻ മാത്രം.. വേറെ ആർക്കും കൊടുക്കരുത് ഈ മുതലിനെ