തന്റെ രഹസ്യലോകത്തെ ഒരേയൊരു കൂട്ട് അർജുനാണെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു. “ശരിടാ… ഞാൻ നോക്കാം,” അവൾ സമ്മതിച്ചു.
ആ രാത്രി ബാലചന്ദ്രൻ പതിവുപോലെ മദ്യലഹരിയിൽ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണപ്പോൾ, സന്ധ്യയുടെ ഫോണിൽ ആദ്യത്തെ വാട്സാപ്പ് സന്ദേശം തെളിഞ്ഞു. അർജുൻ അയച്ച ആദ്യത്തെ ചിത്രം അവൻ അവിടെ കഴിച്ച ഭക്ഷണത്തിന്റേതായിരുന്നു. എന്നാൽ സംഭാഷണം വേഗത്തിൽ സന്ധ്യയുടെ വസ്ത്രധാരണത്തിലേക്ക് വഴിമാറി. ഇതൊരു ‘Digital Grooming’-ന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു.
അർജുൻ: “അമ്മേ, ഉറങ്ങിയോ? അച്ഛൻ ഗംഭീര പ്രകടനം തുടങ്ങിക്കാണുമല്ലോ? 😂” സന്ധ്യ: “പോടാ… നിനക്ക് തമാശ. എനിക്ക് ഇവിടെ തലവേദന എടുത്തിരിക്കുകയാ.” അർജുൻ: “പാവം എന്റെ അമ്മ. അമ്മേ… എനിക്കൊരു കാര്യം ഓർമ്മ വരുന്നു. കഴിഞ്ഞ വർഷം അമ്മാവന്റെ മകളുടെ കല്യാണത്തിന് അമ്മ ഒരു കടും നീല സിൽക്ക് സാരി ഉടുത്തില്ലേ? ആ സ്ലീവ്ലെസ്സ് ബ്ലൗസ് ഒക്കെയുള്ളത്?”
സന്ധ്യ: “ആ നീലയോ? അത് ഞാൻ വല്ലപ്പോഴും ഒക്കെയല്ലേ ഉടുക്കാറുള്ളൂ. അത് കുറച്ച് മോഡേൺ അല്ലേടാ?” അർജുൻ: “അതുകൊണ്ട് തന്നെയാ എനിക്ക് ഇഷ്ടം. അമ്മയ്ക്ക് അത് ഭയങ്കര ചേർച്ചയാ. അമ്മയുടെ ആ വെളുത്ത കൈകളും തോളും ആ നീലയിൽ കാണാൻ എന്ത് ഭംഗിയായിരുന്നു. എന്റെ ലാപ്ടോപ്പിൽ ആ ഫോട്ടോ ഇപ്പോഴുമുണ്ട്. അമ്മ അത് ഒന്നുകൂടി ഉടുക്കുമോ എനിക്ക് വേണ്ടി?”
സന്ധ്യയുടെ വിരലുകൾ ആ വാക്കുകൾ വായിച്ചപ്പോൾ ഒന്ന് വിറച്ചു. മകൻ തന്റെ വസ്ത്രധാരണത്തെയും ശരീരഭാഗങ്ങളെയും ഇത്ര സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചിരുന്നു എന്നത് അവളിൽ ലജ്ജയും ഒപ്പം ഒരുതരം ആവേശവും നിറച്ചു. തന്റെ പഴയ വസ്ത്രങ്ങൾ തന്റെ യഥാർത്ഥ സൗന്ദര്യത്തെ മറച്ചുപിടിക്കുന്ന ഒരു ‘ശവക്കച്ച’ (shroud) മാത്രമായിരുന്നുവെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി.
