യാത്രയുടെ തലേദിവസം അർജുൻ സന്ധ്യയോട് വീഡിയോ കോളിൽ സംസാരിച്ചു. “അമ്മേ, വിമാനത്തിൽ കയറുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം ഓർക്കണം. അമ്മ അവിടെ ഇറങ്ങുന്നത് അർജുന്റെ അമ്മയായിട്ടല്ല, മറിച്ച് എനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണായിട്ടായിരിക്കണം. അവിടെ അച്ഛനില്ല, മറ്റാരുമില്ല. നമ്മൾ രണ്ടുപേരും നമ്മുടെ ആ രഹസ്യലോകവും മാത്രം.”
സന്ധ്യയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു തരംഗം പടർന്നു. “അർജുൻ… അമ്മയ്ക്ക് പേടിയാകുന്നു. അമ്മയ്ക്ക് ഇത്രയും ദൂരം തനിച്ച്…” “പേടി വേണ്ട അമ്മേ, അമ്മയുടെ ഓരോ ശ്വാസവും ഞാൻ ഇവിടെ അറിയുന്നുണ്ട്. ആകാശത്തിന് മുകളിലൂടെ പറക്കുമ്പോൾ അമ്മയുടെ ഉടലിലെ ആ ചൂട് എനിക്ക് ഇവിടെ അനുഭവപ്പെടണം. നാളെ എയർപോർട്ടിൽ ഞാൻ അമ്മയെ കാത്തുനിൽക്കും. അവിടെനിന്ന് തുടങ്ങുന്നത് നമ്മുടെ പുതിയ ജീവിതമായിരിക്കും.”
ബാലചന്ദ്രൻ അവളെ എയർപോർട്ടിൽ കൊണ്ടുവിട്ടു. വിമാനം ടേക്ക് ഓഫ് ചെയ്തപ്പോൾ സന്ധ്യ കണ്ണുകൾ പൂട്ടി സീറ്റിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു. തന്റെ മകന്റെ ലോകത്തേക്ക്, അവന്റെ വന്യമായ സ്നേഹത്തിലേക്ക് അവൾ പറന്നുയരുകയായിരുന്നു.
വിമാനം അമേരിക്കൻ മണ്ണിൽ തൊട്ടപ്പോൾ സന്ധ്യയുടെ ഹൃദയം വല്ലാതെ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പതിനാറ് മണിക്കൂർ നീണ്ട ആ യാത്രയിൽ അവൾ അർജുന്റെ ഓരോ വാക്കുകളും നൂറുവട്ടം ഓർത്തിരുന്നു. വിമാനത്താവളത്തിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നടന്ന അവൾ ദൂരെ അർജുനെ കണ്ടു.
അർജുൻ അവിടെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ സന്ധ്യ ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധയായിപ്പോയി. അവൻ പഴയ അർജുനല്ല. ശരീരത്തോട് ഒട്ടിനിൽക്കുന്ന കറുത്ത ഷർട്ടും ജീൻസും ധരിച്ച്, കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു അധികാരവും മുഖത്ത് തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസവും പേറി നിൽക്കുന്ന ഒരു പുരുഷൻ. അവന്റെ ആ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ സന്ധ്യയുടെ ഉടലിലൂടെ ഒരു ഊർജ്ജം പാഞ്ഞു.
