ഓരോ തവണയും അർജുൻ ആഞ്ഞു തള്ളുമ്പോൾ ആ ആധുനിക ബെഡ്ഡിലെ സ്പ്രിംഗുകൾ അവരുടെ താളത്തിനൊത്ത് ചലിച്ചു. സന്ധ്യ തന്റെ കാലുകൾ അവന്റെ അരക്കെട്ടിൽ മുറുകെ ചുറ്റി. ആ രാത്രിയിൽ അവർ തങ്ങളുടെ ആധുനിക സാമ്രാജ്യത്തിൽ സർവ്വവും മറന്ന് ഒന്നായി തീർന്നു.
മൂന്നാം ദിവസം രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിയായിട്ടും സന്ധ്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കം വന്നിരുന്നില്ല. തൊട്ടടുത്ത് ബാലചന്ദ്രൻ താൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത ആ കൂർക്കംവലിയിൽ ലയിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു. സന്ധ്യ അയാളെ ഒന്ന് നോക്കി. അയാളുടെ വസ്ത്രങ്ങളുടെയും ശരീരത്തിന്റെയും ഗന്ധം ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു അസ്വാഭാവികതയാണ് തോന്നിപ്പിച്ചത്. അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു ഹാളിലേക്ക് വന്നു.
അർജുന്റെ മുറിയുടെ വാതിലിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. അവൾ പതുക്കെ വാതിൽ തള്ളി അകത്തേക്ക് കയറി. അർജുൻ അപ്പോൾ ബെഡിലിരുന്ന് ലാപ്ടോപ്പിൽ വർക്ക് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. സന്ധ്യ അകത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട അവൻ പെട്ടെന്ന് അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“അമ്മേ? ഈ സമയത്ത്? അച്ഛൻ ഉണർന്നാലോ?” സന്ധ്യ വാതിൽ ചാരി കുറ്റിയിട്ടു. അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത് തീരെ നേർത്ത, വെളുത്ത സിൽക്ക് നൈറ്റിയായിരുന്നു. ആ രാത്രിയിലെ മങ്ങിയ ലൈറ്റിൽ അവളുടെ ഉടലിന്റെ ഓരോ അണുവിലും ആ തുണിക്കുള്ളിലൂടെ അർജുന് കാണാമായിരുന്നു. അവൾ വന്ന് അവന്റെ കാലുകൾക്ക് അരികിൽ ഇരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു വിഷാദവും അതേസമയം ഒരു തീക്ഷ്ണമായ ദാഹവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“മോനേ… അമ്മയ്ക്ക് ഇന്ന് നിന്റെ അച്ഛന്റെ കൂടെ കിടക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ശ്വാസം മുട്ടലായിരുന്നു,” അവൾ അവന്റെ കൈകൾ പിടിച്ച് തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തു. “ആ മുറി… അവിടുത്തെ ആ മരക്കട്ടിൽ… എല്ലാം എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു തടവറ പോലെയാണ് തോന്നുന്നത്. അയാളുടെ ആ സ്പർശനം… അത് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.” അർജുൻ അവളുടെ മുഖം തന്റെ കൈകളിൽ എടുത്തു. “അമ്മേ… സാരമില്ല, ഞാൻ ഇവിടെയില്ലേ.”
