സന്ധ്യയുടെ മുഖം നാണം കൊണ്ട് ചുവന്നു. ബന്ധുക്കളും കസിൻസും അപരിചിതരും നോക്കി നിൽക്കെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ചുള്ള ഈ ശകാരം അവളെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. “ഏട്ടാ… ദയവായി… ഇത് വെറും ഒരു ഡിസൈൻ മാത്രമാണ്…” സന്ധ്യയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
അപ്പോഴാണ് അർജുൻ പതുക്കെ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് കയറി വന്നത്. അവൻ ഒരു വലിയ വെളുത്ത ടവൽ എടുത്ത് ബാലചന്ദ്രനും സന്ധ്യയ്ക്കും ഇടയിൽ കയറി നിന്നു. ആ ടവൽ കൊണ്ട് അമ്മയുടെ തോളിലൂടെ ചുറ്റി ആ ടാറ്റൂ മറച്ചു.
“അച്ഛാ, എല്ലാവരും നോക്കുന്നുണ്ട്. ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ നമുക്ക് മുറിയിൽ ചെന്ന് സംസാരിക്കാം,” അർജുൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ഉറച്ച അധികാരം ഉണ്ടായിരുന്നു. ചുറ്റും നോക്കിയ ബാലചന്ദ്രന്, അവിടെ വെച്ച് കൂടുതൽ ബഹളമുണ്ടാക്കിയാൽ സ്വന്തം അന്തസ്സ് പോകുമെന്ന് മനസ്സിലായി. അയാൾ പല്ലുകൾ കടിച്ച് നിശബ്ദനായി.
അർജുൻ അമ്മയെ തന്റെ തോളോട് ചേർത്തു പിടിച്ചു. “വാ അമ്മേ… നമുക്ക് മുറിയിലേക്ക് പോകാം.” സന്ധ്യ അവന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്ന് നടന്നു. ടവലിനുള്ളിൽ സന്ധ്യയുടെ ശരീരം അല്പം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അർജുന്റെ കൈകളുടെ ചൂട് അവൾക്ക് ഒരു വിചിത്രമായ സുരക്ഷിതബോധം നൽകി.
മുറിയിലെത്തിയ ഉടനെ ബാലചന്ദ്രൻ വീണ്ടും പൊട്ടിത്തെറിച്ചു: “നിനക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചോ? ‘A’ എന്ന് ശരീരത്തിൽ പച്ചകുത്തി വെച്ചിട്ടുണ്ട്… മുകളിൽ ഒരു കിരീടവും! ഇതിന്റെ അർത്ഥം എന്താണ് സന്ധ്യേ?”
സന്ധ്യ തലകുനിച്ചു നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ തുള്ളികൾ ഉതിർന്നു വീണു. അർജുൻ ശാന്തനായി ബാലചന്ദ്രനെ നോക്കി പറഞ്ഞു:
