കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 4 [ലസ്റ്റർ] 123

“എന്നെ ന്താ വിളിച്ചത്, മീനു ന്നോ. തന്റെ പെരുമാറ്റത്തിലൊക്കെ അമിതമായൊരു ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടല്ലോ.” മീനാക്ഷി അവന്റെ മനസ്സ് വായിച്ചതുപോലെ പ്രതിരോധ മനോഭാവത്തോടെ സംസാരിച്ചു. വാഹിദ് പക്ഷേ അതത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല. എന്നുമാത്രമല്ല, തന്റെ സൗന്ദര്യവും മികച്ച ബുദ്ധിശക്തിയും, താൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത വിധം തുന്നിച്ചേർക്കപ്പെട്ട വസ്ത്രമണിയുന്നത് പോലെ അസ്വസ്ഥതയനുഭവിച്ചാണ് അവർ തള്ളിനീക്കുന്നത് എന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. അവൻ മീനാക്ഷിയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി അവൾക്ക് സംശയത്തിന്റെ ഇടനിൽകാതെ അതിവേഗം ഇടുപ്പിലൂടെ കൈച്ചുറ്റി അവളെ തന്നിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു. തന്റെ പൊക്കിൾ തന്നെക്കാൾ ഉയരം കൂടിയ ആ കരുത്തന്റെ അരക്കെട്ടിലാണ് അമർന്നിരിക്കുന്നത് എന്നബോധം അവളുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് വൈദ്യുതപ്രവാഹം പോലൊരു ഞെട്ടൽ സൃഷ്ടിക്കുകയും കാലിന് ബലം നഷ്ട്ടപ്പെട്ടു താൻ താഴേക്ക് ഊർന്നു പോകുമെന്നും അവൾക്ക് തോന്നി. അവൾ ഇനിയെന്താകും സംഭവിക്കുക എന്നൊരു സന്ദേഹത്തോടെ മുഖമുയർത്തി വാഹിദിന്റെ കണ്ണിലേക്കു നോക്കി. രണ്ട് കൈകൊണ്ടും അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പിടിച്ചു തള്ളിയകറ്റി മുറിവേറ്റ പുലിയെപ്പോലെ അവനെ പിച്ചിച്ചീന്താൻ അവൾക്ക് തോന്നി. ശക്തമായൊരു വീർപ്പുമുട്ടലിൽ നിശ്ചലയായി പോയ മീനാക്ഷിയെ കിതപ്പു കീഴടക്കി. അവന്റെ സുന്ദരമായ മുഖത്ത് ആഞ്ഞടിച്ചു ഇറങ്ങെടാ നായെ എന്ന് അലറാൻ അവൾ കൊതിച്ചു.

“മക്കൾ..!” അവൾക്ക് അത്രയേ മന്ത്രിക്കാൻ സാധിച്ചുള്ളൂ. തന്നെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയ വികാരത്തിന്റെ ദുർബലപ്പെടുത്തൽ മീനാക്ഷിയുടെ തൊണ്ടയെ ഊഷ്‌രമാക്കുകയും അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറുകയും ചെയ്തു. ചൂടുപിടിച്ചു മുഴച്ചു പൊങ്ങിവരുന്ന ഏതോ രഹസ്യ ഇരുമ്പ് കട്ടയിലേക്ക് തന്നെ അമർത്തിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന, കുനുകുനാ ചാഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഇളം ചുവപ്പ് കലർന്ന കറുത്ത രോമങ്ങൾക്കിടയിൽ ഞരമ്പുകൾ പുളഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ബലിഷ്ടമായ ഒരു കൈ തന്റെ ഇടുപ്പിൽ നിന്ന് ചന്തിയിലേക്ക് താഴ്ന്നിറങ്ങി ഞെക്കി ഞെരിച്ചു കൊല്ലുന്ന നൊമ്പരത്തിൽ അവളുടെ പൂറിലേക്ക് കടലിളക്കം തീർത്തുതുടങ്ങുകയും ചെയ്തു.