കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 8 [ലസ്റ്റർ] 144

“ഹ്ഹ്ഹഹാഹാഹ്.. ആആആആഹ്..”!

ഉറക്കെ അമറിക്കൊണ്ട് കോരന്റെ കുണ്ണയിൽ നിന്ന് തമ്പുരാട്ടിയുടെ നിർമ്മലമായ കാമമുകുളങ്ങളെ പൊള്ളിച്ചുകൊണ്ട് കുടം കണക്കിന് ശുക്ലച്ചാലുകൾ ചീറ്റിയൊഴുകി. ആലസ്യത്തോടെ ജാനകിയുടെ കണ്ണുകൾ കൂമ്പിയടഞ്ഞു.

അവൾ തളർന്ന കണ്ണുകൾ അടച്ചു തന്റെ രണ്ടു വശത്തും കൈകൾ കുത്തി കമിഴ്ന്നു കുനിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കോരന്റെ മുതുകിൽ പിടിച്ചുയർന്നിട്ട് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു നെറ്റിയിലും കവിളിലും ചുംബനങ്ങൾ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞു.

“തമ്പ്രാട്ടീ, എന്താ ഇത്. ഇതൊന്നും പതിവില്ല ല്ലോ.”! അവൻ അമ്പരപ്പോടെ മന്ത്രിച്ചു.

“കോരാ. എനിക്ക് വയറ്റിലുണ്ട്. നിന്റെ കുഞ്ഞ് തമ്പ്രാട്ടീടെ വയറ്റിൽ കിടക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് മാസം നാല് കഴിഞ്ഞു.” അവൾ അവന്റെ മുടിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു.

കോരൻ നടുങ്ങി. മുത്തപ്പാ, തമ്പ്രാൻ അറിഞ്ഞാൽ.. കാൽക്കീഴിൽ ഭൂമി പിളർന്ന് പോയെങ്കിൽ എന്നവൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

“തമ്പ്രാട്ടീ.. എന്റേത് തന്നാണോ. തമ്പ്രാൻ..”!

അവൻ വിക്കിവിക്കി ചോദിച്ചു. അവൾക്ക് അവന്റെ ഭയം മനസ്സിലായി.

“നീയല്ലാതെ വേറെ ആരോടാ ഞാൻ കളിക്കുന്നത്. നിന്റെ തമ്പ്രാൻ നാട് നീളെ ചെറു പെണ്ണുങ്ങളെ കളിച്ചു നടക്കുവല്ലേ. എന്നെ കണ്ടിട്ട് തന്നെ എത്രയോ മാസങ്ങളായി.” അവൾ എഴുന്നേറ്റ് മുണ്ടും നേര്യതും അണിഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. കോരൻ നിലത്തുനിന്ന് മുഷിഞ്ഞ മുണ്ടെടുത്തു അരയിൽ ചുറ്റി.

“ഇനി എന്ത് ചെയ്യും തമ്പ്രാട്ടീ. അറിഞ്ഞാൽ എന്റെ കാര്യം.”! കോരൻ കരച്ചിലിന്റെ വാക്കിലെത്തി.