ലവ് ബൈറ്റ് 6 [കാവൽക്കാരൻ] 793

അത് കേട്ടപ്പോഴാണ് എനിക്ക് ശരിക്കും ബോധം വന്നത്. ഞാൻ വേഗം ജാള്യതയോടെ ചുറ്റുമൊന്ന് നോക്കി നിൽപ്പൊന്ന് ശരിയാക്കി. എങ്കിലും എന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് അവളിൽ നിന്നും ഒരിഞ്ച് പോലും മാറാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

തോഴിമാരുടെ അകമ്പടിയോടെ അവൾ ആ മണ്ഡപത്തിന്റെ പടികൾ കയറി എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. മണ്ഡപത്തിലെ ആ വലിയ നിലവിളക്കിന് മുന്നിലായി വിരിച്ചിരുന്ന പീഠത്തിലേക്ക് ഞങ്ങൾ അടുത്തടുത്ത് ഇരുന്നു.

അവൾ ഇരുന്നതും എന്റെ ശ്വാസഗതി ഒന്നുകൂടി വേഗത്തിലായി. ആ കാഞ്ചീപുരം സാരിയുടെയും അവൾ ചൂടിയ മുല്ലപ്പൂവിന്റെയും ഒപ്പം എന്റെ മന്ദാരത്തിന്റെ ആ പ്രത്യേക സുഗന്ധവും എന്റെ മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചുകയറി.

ചുറ്റും നൂറുകണക്കിന് കണ്ണുകളും ക്യാമറയും ഞങ്ങളെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. എന്നാലും എനിക്ക് വെറുതെ ഇരിക്കാൻ തോന്നിയില്ല. ഞാൻ ആരും കാണാതെ പതുക്കെ എന്റെ കൈവിരലുകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ കയ്യിലൊന്ന് തോണ്ടി.

അവൾ പെട്ടെന്ന് എന്നെ നോക്കി.

ഞാൻ വളരെ പതുക്കെ, എന്റെ ചുണ്ടനങ്ങുന്നത് ആരും കാണാത്ത രീതിയിൽ മന്ത്രിച്ചു:

“സൂപ്പർ ആയിട്ടുണ്ട്…”

എന്റെ ആ കോംപ്ലിമെന്റ് കേട്ടാൽ സാധാരണ ഏതൊരു പെണ്ണും നാണിച്ചു തലതാഴ്ത്തുകയോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പുഞ്ചിരിയെങ്കിലും തരുകയോ ചെയ്യും. പക്ഷേ ഇത് എന്റെ അനുവല്ലേ… അവൾ ആ വലിയ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് എന്നെയൊന്ന് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി. എന്നിട്ട് യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ, ഒരക്ഷരം പോലും മറുപടി പറയാതെ, പഴയ ആ പുച്ഛം മുഖത്തണിഞ്ഞ് നോട്ടം മുന്നിലേക്ക് തന്നെ മാറ്റി.