മാഞ്ഞുപോയ കൃതികള്‍ [Ragnar Lothbrok] 56

മണിക്കുട്ടന് ശ്വാസം മുട്ടി. അവൻ ആവേശത്തോടെ ഒരു കാലടി മുന്നോട്ട് വെച്ചു.
പദ്മാവതിയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.

“നിർത്ത്.”
അവൾ മുണ്ട് പെട്ടെന്ന് മുകളിലേക്ക് വലിച്ച് മറച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദം ഐസ് പോലെയായിരുന്നു.

“എന്റെ ശരീരം കാണിച്ചതുകൊണ്ട് നീ അത് എടുക്കാം എന്ന് കരുതിയോ? നീ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ചിത്രകാരൻ മാത്രമാണെന്ന് കരുതി ഞാൻ കാലുകൾ തുറക്കുമെന്ന് കരുതിയോ?”

മണിക്കുട്ടന്റെ മുഖം നാണത്താൽ ചുവന്നു.

“ഞാൻ… ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്…”

“നീ ചിന്തിച്ചില്ല,” അവൾ മുറിച്ചു. “നിന്റെ പ്രായത്തിലുള്ള ആൺകുട്ടികൾ ഒരിക്കലും ചിന്തിക്കാറില്ല. ഒരു സ്ത്രീയെ കണ്ടാൽ ചിന്താശക്തി മരവിച്ചു പോകും. നീ ഞാൻ എന്ത് അപകടത്തിലാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ടോ? ഈ തറവാട്ടിൽ ആരെങ്കിലും ഒരു എന്തേലും അറിഞ്ഞാൽ എൻ്റെ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടും. എന്റെ സ്ഥാനം, എന്റെ മക്കളുടെ അവകാശം, കാരണവരുടെ മാനം… എല്ലാം.”

അവൾ തിരിഞ്ഞു, കൈകൾ മുറുക്കി നെഞ്ചിൽ വെച്ചു.

നിന്നെ ഞാൻ ഇവിടെ വിളിച്ചത്, ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മതിലിൽ ഒരു ദേവതയെ വരയ്ക്കുന്നത് പോലെ എല്ലാവരും എന്നെ വരയ്ക്കുന്നത് മടുത്തതുകൊണ്ടാണ്. ഒരു യഥാർത്ഥ സ്ത്രീയെ മനസു പതറാതെ നോക്കാൻ നിനക്ക് ധൈര്യമുണ്ടോ എന്ന് കാണാൻ ആയിരുന്നു. പക്ഷേ എനിക്ക് തെറ്റി. നീ ഇപ്പോഴും ഒരു പയ്യൻ മാത്രമാണ്.”

അവൾ തിരിഞ്ഞു.

മണിക്കുട്ടന് ആ നിരസനം ഒരു അടി പോലെ തോന്നി. അപ്രതീക്ഷിതം ആണേലും അവൻ ഇന്നത്തെ രാത്രിയിൽ പലതും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു — പക്ഷേ ഈ പെട്ടെന്നുള്ള തിരസ്കരണം അല്ല.