മാഞ്ഞുപോയ കൃതികള്‍ [Ragnar Lothbrok] 56

അവൻ ഒരു കാലടി മുന്നോട്ട് വെച്ചു.

“അമ്മേ”

“എന്നെ അങ്ങനെ വിളിക്കരുത്,” അവൾ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു, ഇപ്പോഴും തിരിഞ്ഞ് നിന്നുകൊണ്ട്. “ഞാൻ മുന്നിൽ നിന്ന് പകുതി നഗ്നമായി നിൽക്കുമ്പോൾ അല്ല എന്നെ അങ്ങനെ വിളിക്കേണ്ടത്.”

അവർക്കിടയിൽ ഒരു നീണ്ട നിശബ്ദത പടർന്നു.

പിന്നെ, മൃദുവായി, ഏതാണ്ട് ക്ഷീണിച്ച ശബ്ദത്തിൽ:

“ഞാൻ പതിനെട്ട് വർഷമായി ഈ വീട് ഭരിക്കുന്നു. ഭർത്താവിന് മക്കളെ നൽകി, എസ്റ്റേറ്റുകൾ നടത്തി, രക്തത്തിന്റെ തർക്കങ്ങൾ തീർത്തു, ഓരോ ദിവസവും ഒരു പരിപൂർണ്ണമായ തറവാട്ടമ്മേടെ മുഖം ധരിച്ചു. പത്ത് വർഷത്തിലധികമായി യഥാർത്ഥമായ ആഗ്രഹത്തോടെ ഒരാൾ എന്നെ തൊട്ടിട്ടില്ല. ഇന്ന് രാത്രി… ഒരു ചിത്രം വരയ്ക്കുന്ന ആൺകുട്ടിയുടെ മുന്നിൽ ഞാൻ ഏതാണ്ട് കീഴടങ്ങാൻ പോയി.”

അവൾ തോളിന് മുകളിലൂടെ അവനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ കഠിനമായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിനുള്ളിൽ എന്തോ അസംസ്കൃതമായ ഒന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു.

“എന്നെ വേണോ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
മണിക്കുട്ടൻ അവളുടെ നോട്ടത്തെ ഒന്നും വിറയ്ക്കാതെ നേരിട്ടു.

“ഉവ്വ്.”
“എന്നാൽ അത് തെളിയിക്ക്.”
അവൾ താഴ്ന്ന മഞ്ചത്തിലേക്ക് നടന്ന്, കാലുകൾ മടക്കി, കൈകൾ നെഞ്ചിൽ മുറുക്കി, ഒരു രാജ്ഞി സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്നത് പോലെ ഇരുന്നു.

“എന്നോട് സംസാരിക്ക്,” അവൾ പറഞ്ഞു. “ഒരു ചിത്രകാരനായിട്ടല്ല. ഒരു ദാസനായിട്ടല്ല. ഒരു പുരുഷനായി. നീ എന്നെ നോക്കുമ്പോൾ എന്താണ് കാണുന്നത് എന്ന് പറയ്. കള്ളം പറയരുത്.”

മണിക്കുട്ടൻ അവളുടെ മുന്നിൽ തറയിൽ ഇരുന്നു. ഒരു നീണ്ട സമയം അവൻ അവളെ നോക്കി — ശരിക്കും നോക്കി.