സൂര്യാസ്തമയത്തിന് ശേഷം ഉടൻ തന്നെ കത്ത് എത്തി. കിഴക്കേടത്ത് തറവാട്ടിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ദാസൻ ആണ് അത് കൊണ്ടുവന്നത്. ഒരു താളിയോലയിൽ മനോഹരമായ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നു. ചുവന്ന മെഴുക് കൊണ്ട് മുദ്രയിട്ടിരുന്നു, തറവാട്ടിന്റെ മുദ്രയോടെ.
“ഇന്ന് രാത്രി വാ. തറവാട്ടമ്മയെ ചിത്രം വരയ്ക്കാൻ. ആരോടും പറയരുത്. വിളക്കുകൾ കത്തിച്ച ശേഷം കിഴക്കേ വശം വഴി വാ.”
മണിക്കുട്ടൻ 23 വയസ്സുള്ളവനായിരുന്നു. ശക്തരായ തറവാടുകളുടെ ലോകത്ത് അവൻ ആദ്യമായി കാല് വെക്കുന്നു. അവൻ തന്റെ തൂലികകളും നിറങ്ങളും പുതിയ പട്ടുതുണിയും എടുത്തു. ദാസനെ പിന്തുടർന്ന് ഇരുണ്ട പുറംകടലിലൂടെ ഒരു ചെറിയ വള്ളത്തിൽ പോയി. ചുറ്റും നിശബ്ദത. വള്ളത്തിന്റെ തുഴച്ചിൽ ശബ്ദവും അകലെ പക്ഷികളുടെ ശബ്ദവും മാത്രം.
അവൻ എത്തിയപ്പോൾ കിഴക്കേടത്ത് തറവാട് ഒരു കോട്ട പോലെ നിന്നു. തേക്കും കല്ലും കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ചത്. മേൽക്കൂരയിൽ ഓട് വിരിച്ചിരുന്നു. നടുമുറ്റം തിളങ്ങുന്ന പിച്ചള വിളക്കുകൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. തൂണുകളിൽ താമരയും മയിലും കൊത്തിയിരുന്നു. വായുവിൽ മുല്ലപ്പൂവിന്റെയും ചന്ദനത്തിന്റെയും മണവും അകലെ അടുപ്പിൽ നിന്ന് അപ്പവും കറിയുടെ മണവും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
മുറ്റത്തിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ, താഴ്ന്ന തേക്ക് മഞ്ചത്തിൽ ഇരുന്നത് പദ്മാവതി ആയിരുന്നു.
അവൾ 49 വയസ്സുള്ളവളായിരുന്നു — തറവാട്ടമ്മ. പഴയ മരുമക്കത്തായം സമ്പ്രദായത്തിൽ യഥാർത്ഥ ശക്തി ഉള്ളവൾ. അവൾ വളരെ സുന്ദരിയായിരുന്നു. വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ ചർമ്മം മൃദുവായി തിളങ്ങി — വെണ്ണകൾ നിറം.
