മാഷിനെ പ്രണയിച്ച ടീച്ചറും കുട്ടികളും 1 [SAMI] 66

“പോകേണ്ടതാണെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും… പോകാൻ മനസ്സില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു.

അവൻ ചിരിച്ചു, പക്ഷേ ആ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ ചെറിയൊരു വേദന മറഞ്ഞിരുന്നു.

“എനിക്ക് അറിയാം… അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത്… ഒരുദിവസം കൂടി…”
അവൾ തലകുനിച്ചു.

“ഇനി ഇവിടെ നിന്നാൽ… വീട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും ചോദ്യം വരും… കുട്ടികളുടെ കാര്യങ്ങളും ബാക്കിയുണ്ട്… എല്ലാം ഞാൻ തന്നെയല്ലേ നോക്കേണ്ടത്…”

അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് പതുക്കെ തന്റെ ഹൃദയത്തിന് മുകളിൽ വച്ചു.

ഒരു നിമിഷം അവർ തമ്മിൽ മിണ്ടാതെയിരുന്നു. ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ തന്നെ അവർ പറഞ്ഞുപോകാത്ത വാക്കുകൾ നിറഞ്ഞുനിന്നു.

പുറത്ത് സൂര്യൻ കൂടുതൽ ഉയർന്നു. മുറിയിലേക്ക് പതിയുന്ന വെളിച്ചം ഇപ്പൊഴൊരു ഓർമ്മയായി മാറാൻ പോകുന്ന നിമിഷങ്ങളെ തെളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ പിടിയിൽ നിന്നും വിട്ടുമാറി.
“എനിക്ക് പോകണം…”
അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു, ഒരു നിമിഷം. പിന്നെ തുറന്ന് അവളെ നോക്കി.
“പോകണം…” എന്ന് അവൻ തന്നെ ആവർത്തിച്ചു അവൾക്കായി അല്ല, സ്വന്തം മനസ്സിനെ മനസ്സിലാക്കാൻ.
വാതിലിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു പോകുമ്പോൾ, അവൾ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അവൻ ഇപ്പോഴും അവിടെ തന്നെ
അവൾ പോയാൽ ശൂന്യമാകുന്ന ആ മുറിയിലല്ല, അവന്റെ ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ.
ആ പ്രഭാതം അവസാനിച്ചില്ല…
പക്ഷേ അവരുടെ ഒരുമിച്ചുള്ള സമയം, ആ നിമിഷം തന്നെ, മൃദുവായി ഒരു ഓർമ്മയായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വാതിൽ അടഞ്ഞതിന്റെ ശബ്ദം മുറിയിലൊട്ടാകെ മടങ്ങിമാറി നിന്നു.
അവൾ പോയശേഷം, ആ മുറിയിൽ ബാക്കിയുണ്ടായത് അവളുടെ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ ചെറിയ അവശിഷ്ടങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു
മഴപെയ്തതിന് ശേഷം മണ്ണിൽ അവശേഷിക്കുന്ന വാസന പോലെ.
————————————————————————————————–
അവൾ മെഹർ.