മാഷിനെ പ്രണയിച്ച ടീച്ചറും കുട്ടികളും 6 [SAMI] 160

 

മനു നാണത്തോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.

“ഹ്മ്മ്…”

 

മെഹർ കുറച്ച് നേരം അവനെ നോക്കി നിന്നു.
അവന്റെ ആ സമ്മതം അവൾക്ക് വേദനിപ്പിച്ചില്ല എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല. പക്ഷേ അതിൽ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ച ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു അവൻ ആ കാര്യം അവളിൽ നിന്നും  മറച്ചില്ല എന്നുള്ളത് .

 

കുറച്ച് നിമിഷം മൗനം.

 

പിന്നെ മെഹർ പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.

“ഇനി നമ്മളെ മറക്കുമോ?”

 

മനു അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നേരെ നോക്കി.

“അത് ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകില്ല.”

 

“എല്ലാവരും അങ്ങനെ പറയും,” മെഹർ പകുതി കളിയിലും പകുതി വേദനയിലും പറഞ്ഞു.

 

മനു അവളുടെ കൈ പതുക്കെ പിടിച്ചു.

 

“മെഹർ,

എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ആദ്യം വന്ന് വാതിൽ തുറന്നത് നീയാണ്.

ഞാൻ എന്നെ തന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ തുടങ്ങിയത് നിന്നെ കണ്ടശേഷമാണ്.

ലക്ഷ്മിയാകട്ടെ, എയ്ഞ്ചലാകട്ടെ, ആർദ്രയാകട്ടെ… ആരൊക്കെ വന്നാലും, ഞാൻ തിരിച്ചു വന്ന് ശ്വാസം എടുക്കുന്ന ഇടം നീ തന്നെയാണ്.”

 

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് മെഹറിന്റെ കണ്ണുകൾ നിമിഷം മൃദുവായി.

 

“മനൂ…”

 

“നീ ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇതൊന്നും കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ പോലും അറിയില്ല.

 

മെഹർ അവന്റെ കൈ അല്പം മുറുകെ പിടിച്ചു.

 

“ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് പിന്നെ ദേഷ്യപ്പെടാൻ പറ്റില്ലല്ലോ.” മെഹർ പറഞ്ഞു

 

“ദേഷ്യപ്പെടണ്ട.”

 

“എല്ലാം ഞാൻ കാരണമാണ്,” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

 

“അതേ.”

 

“അതേ എന്ന് അത്ര വേഗം സമ്മതിക്കണ്ട,” മെഹർ കണ്ണ് ചെറുതാക്കി.

 

മനു ചിരിച്ചു.

 

“നീ തന്നെയാണ് എന്നെ ഈ വഴിയിലേക്ക് തള്ളിയത്.”