ഉപ്പയുടെ വാക്കുകളിലെ ആത്മനിന്ദയും വേദനയും കണ്ട് ഉമ്മി സോഫയിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നുപോയി. അവൾ കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തി പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു:
“ഇക്കാ… അത്… ഞങ്ങൾ അറിയാതെ…”
“നിങ്ങൾ അറിയാതെ ചെയ്തതല്ല അത്,” ഉപ്പ അവളുടെ വാക്കുകളെ തടസ്സപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൂടി എന്നെ ഈ വീട്ടിൽ നിന്നും… നിങ്ങളുടെ ഈ പുതിയ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും പകർത്തി മാറ്റാൻ തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞു. എനിക്ക് എല്ലാം മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്. ഈ വീട്ടിൽ ഇപ്പോൾ ഞാൻ വെറുമൊരു തടസ്സമാണ്. എന്റെ ചോദ്യം ഇതാണ്… നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൂടി എന്നെ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് പതുക്കെ പുറത്താക്കുമോ? അതോ ഞാൻ ഈ വീട്ടിൽ ഒരു തടസ്സമായി നിൽക്കാതെ സ്വയം ഇറങ്ങിപ്പോകണോ?”
സ്വന്തം വീട്ടിൽ താൻ ഒരു ഇരയായി മാറുമോ എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ ഭയം ആ ഹാളിലെ നിശബ്ദതയിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഉപ്പയുടെ ആ ചോദ്യം അവരുടെ ബന്ധത്തിന്റെ രഹസ്യപ്പൂട്ടുകൾ ഓരോന്നായി തകർക്കാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
എന്നാൽ മോൻ പതുക്കെ സോഫയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. അവൻ ഉപ്പയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കി. അവന്റെ മുഖത്ത് കുറ്റബോധത്തിന്റെയോ ഭയത്തിന്റെയോ ഒരു കണിക പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം തന്റെ ഉമ്മയുടെ മേലുള്ള ശാരീരികവും മാനസികവുമായ അധികാരം താൻ ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു എന്ന ഗർവ്വോടെ അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ഉപ്പാ… മാറ്റങ്ങൾ സ്വാഭാവികമാണ്. ഈ വീടും… ഇതിനുള്ളിലുള്ളവരും ഇപ്പോൾ ഒരു പുതിയ രീതിയുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു. ഉപ്പയായിട്ട് ഇവിടെനിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകേണ്ട കാര്യമില്ല. പക്ഷേ, ചില യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളാൻ ഉപ്പ ശീലിക്കണം. ഇനി ഇതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ സംസാരിക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് എല്ലാവർക്കും നല്ലത്.”
