അദ്ധ്യായം 2 മുല്ലപ്പൂ മണമുള്ള വീട്
മുകളിലെ മുറിയിൽ അഞ്ജനയുടെ അലാറം മൂന്നാമതും അടിക്കുമ്പോഴാണ് അവൾ എഴുന്നേൽക്കുന്നത്. ചുവരുകൾ നിറയെ ഡാൻസ് പോസുകളുടെ ഫോട്ടോ, പുസ്തകങ്ങൾ, ഒരു ഗിറ്റാർ. ജനലരികിലെ മേശമേൽ പാതി വായിച്ച നോവൽ.
അവൾക്ക് തിരക്കാണ്. കോളേജ്, ഡാൻസ് ക്ലാസ്, ലൈബ്രറി. പക്ഷേ രാത്രി ഒമ്പതര ആവുമ്പോൾ ആ തിരക്കെല്ലാം അവസാനിക്കും.
“അച്ഛാ, അമ്മേ, കഥ പറയ്…” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ നടുക്ക് ഓടിക്കയറും. രാജേഷിന്റെ ഒരു കൈയ്യിലും രേവതിയുടെ മടിയിലും തലവെച്ച് കിടക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് 5 വയസ്സാണ്. അച്ഛൻ പഴയ കാലത്തെ തുണിക്കടയിലെ രസങ്ങൾ പറയും.
അമ്മ മുത്തശ്ശി കഥകൾ ചേർത്ത് പറയും. ആ കഥകളിലെ നായിക എപ്പോഴും രേവതിയും നായകൻ രാജേഷും ആയിരിക്കും. അഞ്ജന അത് കേട്ട് ചിരിച്ചുറങ്ങും.
ബുധനാഴ്ചകളിൽ വൈകുന്നേരം ഗേറ്റിൽ ഒരു ഹോൺ കേൾക്കും. കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള കോംപാക്ട് SUV. വിപിൻ. ചുരുണ്ട മുടി, കട്ടി മീശ, കണ്ണിൽ ഒരു ഉറച്ച നോട്ടം. “എക്സോട്ടിക് കഫേ” എന്ന സ്വന്തം കഫേ ചെയിനിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും അവൻ അഞ്ജനയെ കാണാൻ സമയം കണ്ടെത്തും.
രേവതിക്ക് വിപിനെ വലിയ ഇഷ്ടമാണ്. “മോനേ, ചായ എടുക്കൂ. നിന്റെ കഫേയിലെ പോലെയാവില്ല, പക്ഷേ അമ്മയുടെ കൈപ്പുണ്യം ഉണ്ട്,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ നല്ല ആവി പറക്കുന്ന ചായയും പഴംപൊരിയും നീട്ടും.
വിപിൻ അത് ആസ്വദിച്ച് കുടിക്കും. അഞ്ജനയുടെ ഡാൻസ് വീഡിയോകൾ നോക്കും, അവളുടെ പുസ്തകശേഖരത്തെക്കുറിച്ച് വാതോരാതെ സംസാരിക്കും.
“ആന്റി, അഞ്ജനയെപ്പോലെ ഒരാളെ കിട്ടാൻ ഭാഗ്യം വേണം,” വിപിൻ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞു. രേവതിയുടെ മുഖം അപ്പോൾ ഒരു പൂ പോലെ വിടർന്നു. “മോൾടെ അച്ഛന്റെ സ്വഭാവമാ അവൾക്ക്. സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രമേ അറിയൂ.”
