സെബാസ്റ്റ്യൻ അവളുടെ തോളിലെ പിടി മുറുക്കിക്കൊണ്ട്, മുഖത്തേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി ശാന്തനായി തുടർന്നു:
“മീര, ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയില്ലേ? ഒന്നിനെയും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല. പെണ്ണിന്റെ സൌന്ദര്യം എന്നത് പ്രകൃതിയുടെ ഒരു കലയാണ്. നീ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ ചെറിയ വസ്ത്രങ്ങൾ നിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ വടിവുകളെ ഭംഗിയായി കാണിക്കുന്നുണ്ട്. അത് മറച്ചുപിടിക്കേണ്ട ഒന്നല്ല, മറിച്ച് അഭിമാനത്തോടെ കാണിക്കേണ്ടതാണ്. ആ പൂറിന്റെ മുഴുപ്പും ലാവണ്യവും ശരിയായ രീതിയിൽ പുറത്തുകാണിക്കുമ്പോഴാണ് അതിന് പൂർണ്ണത വരുന്നത്. ഒന്ന് കാണിക്കൂ…”
അയാളുടെ വാക്കുകൾ ഒരു കൽപ്പനയെന്നോണം അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി. മീര ആകെ പകച്ചുനിന്നു. അവളുടെ ശ്വാസം ഒന്ന് നിലച്ചതുപോലെ തോന്നി. ചുറ്റും നിൽക്കുന്ന അർജുനും റിയയും ലിൻഡയും ഈ വിചിത്രമായ സാഹചര്യം നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്.
താൻ കേൾക്കുന്നത് സത്യമാണോ എന്നറിയാതെ മീരയുടെ നോട്ടം അർജുനിലേക്ക് നീണ്ടു. എന്നാൽ അവിടെയും എതിർപ്പിന്റെ ഭാവങ്ങളില്ലായിരുന്നു. സെബാസ്റ്റ്യന്റെ മുഖത്തെ ആത്മവിശ്വാസവും അയാളുടെ വിരലുകൾ അവളുടെ പൊക്കിളിൽ നടത്തുന്ന മൃദുവായ ചലനങ്ങളും അവളെ കൂടുതൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കി. ലജ്ജയ്ക്കും പരിഭ്രമത്തിനും ഇടയിൽ, എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അവൾ തറഞ്ഞുനിന്നു.
മുറിയിലെ ആ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് അർജുൻ സാവധാനം മീരയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അവളുടെ പരിഭ്രമം തിരിച്ചറിഞ്ഞതുപോലെ അവൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവളുടെ അരികിൽ നിന്നു. സെബാസ്റ്റ്യൻ പറഞ്ഞ ആ “മുഴുപ്പ്” എല്ലാവർക്കും കാണിച്ചുകൊടുക്കാൻ അവൻ തന്നെ മുൻകൈ എടുത്തു.
