മുറിയിലെ ആ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് സെബാസ്റ്റ്യൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു. കട്ടിലിലെ ആ കറയിലേക്കും അർജുന്റെയും റിയയുടെയും മുഖത്തേക്കും മാറി മാറി നോക്കിക്കൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു:
“എന്തായാലും നിങ്ങൾ തമ്മിൽ നല്ലപോലെ സംസാരിച്ചെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടല്ലോ. സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ലേ?”
റിയയും അർജുനും പരസ്പരം നോക്കി ഒന്ന് പതറി. “അതെ… അതെ പപ്പാ… കുറെ വിശേഷങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു,” വിക്കി വിക്കി റിയ എങ്ങനെയൊക്കെയോ പറഞ്ഞു ഒപ്പിച്ചു.
സെബാസ്റ്റ്യൻ സാവധാനം നടന്ന് ആ കട്ടിലിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. അദ്ദേഹം അവിടെ ഇരുന്നതോടെ മീരയും റിയയും ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“അർജുൻ, മീര… ഞങ്ങൾ നാളെ രാവിലെ തന്നെ നേരത്തെ ഇറങ്ങും കേട്ടോ. അതുകൊണ്ട് ഇതൊരു യാത്ര പറച്ചിലായി തന്നെ കണക്കാക്കിക്കോളൂ. പിന്നെ കാണാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിലോ എന്ന് കരുതിയാണ് ഇപ്പോൾ തന്നെ പറയുന്നത്,” സെബാസ്റ്റ്യൻ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അടുത്ത നിമിഷം അദ്ദേഹം മീരയെ ഒന്ന് ഉറ്റുനോക്കി. എന്നിട്ട് തന്റെ കൈ അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. “ഇങ്ങോട്ട് വരൂ മീര,” എന്ന് സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചു.
മീര പതുക്കെ തന്റെ കൈ സെബാസ്റ്റ്യന് നൽകി. അയാൾ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് തന്റെ തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ ഇരുത്തി. മീരയുടെ ടോപ്പിന് മുകളിലൂടെ വെളിവാകുന്നു അവളുടെ നഗ്നമായ തോളിൽ അയാൾ തന്റെ കൈ അമർത്തി വെച്ചു. ആ സ്പർശനം മീരയിൽ ഒരു ചെറിയ വിറയലുണ്ടാക്കി. അയാൾ അവളെ തന്നോട് ചേർത്ത് ഇരുത്തിക്കൊണ്ട് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
