“ഞാൻ ചോദിച്ചത് മീരയെക്കുറിച്ചാണ്,” സെബാസ്റ്റ്യൻ തുടർന്നു. “മീര ഇങ്ങനെയൊരു ഡ്രസ്സ് ഇട്ടു വരുന്നത് ആദ്യമായിട്ടാണല്ലേ? അതിന്റെ ഒരു അങ്കലാപ്പ് നിന്റെ മുഖത്ത് നന്നായി കാണുന്നുണ്ട് മോളേ. നടക്കുമ്പോഴും ഇരിക്കുമ്പോഴുമൊക്കെ നിനക്ക് എന്തോ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട് ഉള്ളതുപോലെ.”
മീര ഒന്ന് ചുവന്നു. “അത്… അങ്കിൾ, ഞാൻ നാട്ടിൽ സാധാരണ സാരിയോ ചുരിദാറോ ഒക്കെയാണല്ലോ ഇടാറുള്ളത്. ഇത് പിന്നെ ഗോവ ആയതുകൊണ്ട് ഒന്ന് മാറ്റിപ്പിടിച്ചതാണ്. പക്ഷേ എനിക്കെന്തോ ഒരു സങ്കോചം…”
“സാരമില്ല, അത് ശരിയാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ,” സെബാസ്റ്റ്യൻ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന മട്ടിൽ പറഞ്ഞു. “റിയയെ കണ്ടില്ലേ? അവൾ പണ്ട് നിന്നെപ്പോലെ തന്നെയായിരുന്നു. പക്ഷേ ഒരിക്കൽ ആത്മവിശ്വാസം കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഇതൊക്കെ വളരെ കംഫർട്ടബിൾ ആയി തോന്നും. വസ്ത്രമല്ല നമ്മളെ നിയന്ത്രിക്കേണ്ടത്, നമ്മളാണ് വസ്ത്രത്തെ നിയന്ത്രിക്കേണ്ടത്.”
ലിൻഡയും ആ സംഭാഷണത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. “അതെ മീരേ, സെബാസ്റ്റ്യൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാ. റിയയുടെ പഴയ ഫോട്ടോകൾ കണ്ടാൽ നിനക്ക് അത് മനസ്സിലാകും. നീയും നല്ല ഭംഗിയുള്ള കുട്ടിയാ. ഒന്ന് മനസ്സ് വെച്ചാൽ നിനക്കും നല്ല ഗ്ലാമറസ് ആയി നടക്കാം. അർജുന് അതിൽ എതിർപ്പൊന്നും ഉണ്ടാവില്ലല്ലോ, അല്ലേ?”
അർജുൻ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചെങ്കിലും അവന്റെ ഉള്ളിൽ ആകെ ഒരു ആശയക്കുഴപ്പമായിരുന്നു. സെബാസ്റ്റ്യന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ആധുനികമായ ഈ കാഴ്ചപ്പാടുകളും തന്റെയും മീരയുടെയും സങ്കല്പങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം അവൻ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
