മീര അവിശ്വസനീയതയോടെ വാ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു. അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
“അവൻ പേടിച്ച് അപ്പോൾ തന്നെ അവിടെ നിന്ന് ഓടിക്കളഞ്ഞു,” റിയ ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ തുടർന്നു. “പപ്പയും മമ്മിയും എന്നെ കൊന്നു കളയുമെന്ന് കരുതി ഞാൻ വിറച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. എന്റെ ജീവിതം തീർന്നു എന്നാണ് ഞാൻ വിചാരിച്ചത്. പക്ഷേ… വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, അവർ അപ്പോൾ എന്നോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഒരു വാക്ക് പോലും!”
റിയയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് അർജുനും മീരയും സ്തംഭിച്ചു പോയി. ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിൽ ഇങ്ങനെയൊരു സംഭവം നടന്നാൽ ഉണ്ടായേക്കാവുന്ന പുകിലിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ച അവർക്ക്, സെബാസ്റ്റ്യന്റെയും ലിൻഡയുടെയും ആ മൗനം വിശ്വസിക്കാനായില്ല.
റിയയുടെ വാക്കുകൾ ഒരു മന്ത്രവാദം പോലെ ആ മുറിയിൽ പടർന്നു. അർജുനും മീരയും ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ആ പെൺകുട്ടിയെ നോക്കിയിരുന്നു. അവൾ ഒരു തരം വിചിത്രമായ പുഞ്ചിരിയോടെ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആ വഴിത്തിരിവ് വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“അന്ന് വൈകുന്നേരം… പതിവ് പോലെ വീട്ടിൽ പ്രാർത്ഥനയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു. ഞാൻ കരുതി ഇനി വരാനിരിക്കുന്നത് വലിയ പൊട്ടിത്തെറികളാണെന്ന്. പക്ഷേ, കിടക്കാൻ നേരമായപ്പോൾ പപ്പയും മമ്മിയും എന്നെ വിളിച്ചു. അവർ എന്നെ അവരുടെ മടിയിൽ കിടത്തി, സ്നേഹത്തോടെ തലയിൽ തലോടി. രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.”
റിയ ഒന്ന് ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. “പപ്പ പറഞ്ഞു, ‘മോളെ, ഇതൊക്കെ ഈ പ്രായത്തിന്റെ ഓരോ ചാപല്യങ്ങളാണ്. അതിൽ സാരമില്ല. പക്ഷേ, നീ ശ്രദ്ധിക്കണം, ഇല്ലെങ്കിൽ ജീവിതം നശിച്ചുപോകും. അവൻ നിന്റെ ഭംഗി കണ്ടിട്ടാണ് നിന്നെ തേടി വന്നത്. അവനുമായി കെട്ടിമറിഞ്ഞപ്പോൾ നിനക്ക് കുറച്ചു സുഖം കിട്ടി എന്നല്ലാതെ, ജീവിതത്തിൽ വേറെ എന്തെങ്കിലും ഗുണമുണ്ടായോ?'”
