വർഗീസേട്ടനും സൂസനും കാറിൽ കയറി. എന്റെ തലയാകെ പെരുത്തു കയറി. സൂസനും ആകെ വിഷമിച്ചിരിക്കുന്നു. സൂസൻ കയറിയ ഡസ്റ്റർ വണ്ടി എന്റെ മുന്നിലൂടെ എം.സി. റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി. ദയനീയമായി എന്നെ നോക്കുന്ന അവളുടെ മുഖം എന്നെ വീണ്ടും വേദനിപ്പിച്ചു.
“എന്നാ പോവാടാ…” നിഖിൽ എന്നോട് ചോദിച്ചു.
“ശരി, വാ.”
ഞാൻ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. പോകുന്ന വഴിയിൽ അവൻ സൂസന്റെ സൗന്ദര്യത്തെപ്പറ്റി പുകഴ്ത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അതൊന്നും എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് എത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“ആ, ഡാ പിന്നെ… അങ്ങേർക്ക് മൂന്നാറിൽ എസ്റ്റേറ്റൊക്കെ ഉണ്ടെന്ന്. നമ്മളോട് അങ്ങോട്ടൊക്കെ ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”
“ആണോ? എവിടെയാടാ മൂന്നാറിൽ? എന്താ എസ്റ്റേറ്റിന്റെ പേര്?”
എന്റെ ചോദ്യം കേട്ട്, ‘ഇൻ ഹരിഹർ നഗറിലെ’ അപ്പുക്കുട്ടനെപ്പോലെയുള്ള അവന്റെ നിൽപ്പ് കണ്ടപ്പോഴേ എനിക്ക് കലി വന്നു. വീട്ടിലെത്തിയിട്ടും എന്റെ മനസ്സ് മുഴുവൻ എങ്ങനെ സൂസനെ കോൺടാക്ട് ചെയ്യാം എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു.
അതേസമയം കാറിലിരുന്ന സൂസന്റെ മനസ്സ് ആകെ അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു.
(ഇത് പിന്നീട് എന്നോട് പറഞ്ഞത് സൂസന്റെ വാക്കുകളിലൂടെയാണ്…)
അവനെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ കാലിനിടയിലൊരു തരിപ്പ് വന്നിരുന്നു. പൊതുവേ കൊച്ചു പയ്യന്മാരെ വീക്നെസ്സായ തനിക്ക്, അത്ലറ്റിക് ബോഡിയുള്ള മനുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ തരിച്ചില്ലെങ്കിലല്ലേ അത്ഭുതമുള്ളൂ!
പൊതുവേ എല്ലാ കഥകളിലുമുള്ളതുപോലെ തനിക്ക് അച്ചായന്റെ അടുത്തുനിന്ന് സുഖം കിട്ടാതൊന്നുമില്ല; മനസ്സിറിഞ്ഞ് എല്ലാം അച്ചായൻ ചെയ്തുതരാറുണ്ട്. പക്ഷേ,
