മാനസ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു അമ്പരപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
“ഒന്ന് ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ… ഇത്രയും ഭയാനകവും സങ്കീർണ്ണവുമായ ഒരു മഹാമന്ത്രം ദേവയുടെ ശരീരത്തിൽ പ്രയോഗിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആ ശക്തി നമ്മൾക്കാർക്കും ചിന്തിക്കാൻ കഴിയുന്നതിനും അപ്പുറമുള്ളതായിരിക്കണം! ഒരുപക്ഷേ ആയിരം സൂര്യന്മാർ ഒന്നിച്ചുദിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ഊർജ്ജം ഇപ്പോൾ ആ മന്ത്രത്തിന്റെ കാവലിൽ ഇവന്റെ ഉള്ളറകളിൽ ഉറങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ട്.”
മുറിയിലുള്ളവർ ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും മറന്ന് ആ വാക്കുകൾ കേട്ടിരിക്കുകയാണ്. എന്റെ സ്വന്തം ശരീരത്തെ എനിക്ക് തന്നെ പേടിയാകാൻ തുടങ്ങി.
“ആ ശക്തിയെ അങ്ങനെ എളുപ്പത്തിൽ സ്വതന്ത്രമാക്കാൻ കഴിയില്ല,”
മാനസ വലിയൊരു മുന്നറിയിപ്പ് പോലെ പറഞ്ഞു.
“കാരണം, കാലങ്ങളായി കെട്ടിപ്പൂട്ടി വെച്ചിരിക്കുന്ന ആ കൊടുംശക്തിയെ പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം ആ ബന്ധനം പൊട്ടിച്ച് നമ്മളായിട്ട് ഉണർത്തിയാൽ… അത് വലിയൊരു വിസ്ഫോടനമായിരിക്കും! എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ പോലും കഴിയാത്ത രീതിയിൽ ആ സർവ്വനാശത്തെ, ആ സംഹാരതാണ്ഡവത്തെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ ഒരുപക്ഷേ ഈ ലോകത്തിന് തന്നെ കഴിഞ്ഞെന്ന് വരില്ല!”
മാനസയുടെ ആ വാക്കുകൾ എന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ ഉള്ളിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് വെറുമൊരു ശക്തിയല്ല, പ്രപഞ്ചത്തെ മുഴുവൻ ചാമ്പലാക്കാൻ കെൽപ്പുള്ള വലിയൊരു സംഹാരമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ആ നിമിഷം, എന്റെ സിരകളിലെ ചോരയൊന്ന് മരവിക്കുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി…..
