നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 25 [കാവൽക്കാരൻ] 759

മുറിയിൽ വീണ്ടും വലിയൊരു നിശ്ശബ്ദത തളംകെട്ടി നിന്നു.

ആ സ്തംഭനാവസ്ഥയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് കൃതികയാണ് അടുത്തതായി ചോദിച്ചത്.

അവളുടെ മുഖത്ത് വലിയൊരു സംശയമുണ്ടായിരുന്നു.

“മാനസാ ചേച്ചീ… സാക്ഷാൽ അപ്സരയുടെ മകനായിരുന്നിട്ടും അപ്പൊ ദേവക്ക് ശരിക്കും മാന്ത്രിക ശക്തികൾ ഒന്നും ഇല്ലേ? ഇത്രയും വലിയൊരു ദിവ്യജന്മമായിട്ടും ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനെപ്പോലെയാണല്ലോ ദേവ ഇതുവരെ ജീവിച്ചത്…”

കൃതികയുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ മാനസ എന്നെ ഒന്നുകൂടി സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. എന്നിട്ട് വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

“ഇതേ സംശയം എനിക്കും തോന്നിയിരുന്നു. അപ്സരയുടെ ചോര സിരകളിലോടുന്ന ഇവൻ എങ്ങനെ ഒരു സാധാരണക്കാരനായി മാറി എന്ന് ഞാനും ചിന്തിച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് കുറച്ചുമുമ്പ് ആ കളരിയിൽ വെച്ച് ഇവൻ ബോധരഹിതനായി വീണപ്പോൾ, ഞാൻ ഇവന്റെ നാഡീഞരമ്പുകളിലേക്കും ശരീരത്തിന്റെ ആന്തരികമായ ഊർജ്ജ അറകളിലേക്കും എന്നാലാകുംവിധം എന്റെ മാന്ത്രികദൃഷ്ടി കൊണ്ട് സൂക്ഷ്മമായി നോക്കിയത്…”

മാനസ ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു. പുറത്തെ മഴയുടെ ഇരമ്പൽ ഇപ്പോൾ കുറഞ്ഞിരുന്നു.

“അപ്പോഴാണ് ഞാനാ സത്യം മനസ്സിലാക്കിയത്. ഇവന്റെ ശരീരത്തിൽ മാന്ത്രിക ശക്തികൾ ഇല്ലാത്തതല്ല, മറിച്ച് ഇവന്റെ ഉള്ളിലെ ആ അമാനുഷിക ഊർജ്ജത്തിന് മീതെ ആരോ വലിയൊരു മാന്ത്രിക ബന്ധനം തീർത്തിരിക്കുകയാണ്! കേവലം ഒരു മന്ത്രമല്ല അത്… പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും നിഗൂഢമായ ‘കാലരുദ്ര സുഷുപ്തി’ എന്ന മഹാമന്ത്രത്തിന്റെ ഒരു അംശമാണ് ഞാൻ ഇവന്റെ ഉള്ളറകളിൽ കണ്ടത്!”