പറയാൻ മറന്ന പ്രണയം [Vesper] 72

രാവിലെ ആദ്യം ഉണർന്നത് ജിത്തുവായിരുന്നു.

ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ അകത്തേക്ക് വന്ന വെളിച്ചം മുറിയിലാകെ പടർന്നിരുന്നു.

ഇന്നലെ രാത്രി മുഴുവൻ പെയ്ത മഴ അവസാനിച്ചിരുന്നു.

പുറത്ത് നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം.

മുറിക്കുള്ളിൽ ഒരു നിശ്ശബ്ദത.

ജിത്തു പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് ജനലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.

അവന്റെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു.

രാത്രിയിൽ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ അവന്റെ മനസ്സിലൂടെ വീണ്ടും കടന്നുപോയി.

പക്ഷേ ഒരു കുറ്റബോധം ഉണ്ടായിരുന്നു.

വർഷങ്ങളായി സ്നേഹിച്ച പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു ആത്മേയ.

അവളെക്കുറിച്ച് അവൻ എന്നും കരുതലോടെയാണ് ചിന്തിച്ചിരുന്നത്.

അതിനാൽ തന്നെ, ഇന്നലെ രാത്രി താൻ തിടുക്കപ്പെട്ടോ എന്ന ചിന്ത അവനെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ആത്മേയയുടെ ശബ്ദം കേട്ടത്.

“ഇത്ര രാവിലെ തന്നെ എഴുന്നേറ്റോ?”

ജിത്തു തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അവൾ ദേഹം പുതപ്പിനാൽ മൂടിയിരുന്നു
ഉറക്കത്തിന്റെ ചെറിയ ക്ഷീണം ഇപ്പോഴും മുഖത്തുണ്ടെങ്കിലും, അവൾ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
“ഉറക്കം പോയി.”
“എന്തുപറ്റി?”

ജിത്തു കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.

പിന്നെ പതിയെ പറഞ്ഞു.

“കൊച്ചു…”

“മ്?”

“എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”

അവളുടെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞില്ല.

“പറ.”

ജിത്തു ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

“ഇന്നലെ നടന്നതിനെക്കുറിച്ച്…”

അവൾ ശാന്തമായി അവനെ നോക്കി.

“എനിക്ക് അറിയില്ല… എനിക്ക് തോന്നുന്നു ഞാൻ…”

വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.

ആത്മേയ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കിനിന്നു.

പിന്നെ പതിയെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.