പറയാൻ മറന്ന പ്രണയം [Vesper] 75

“നിനക്ക് കുറ്റബോധമാണോ?”

ജിത്തു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

അത് തന്നെയായിരുന്നു മറുപടി.

ആത്മേയ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“നീ ശരിക്കും പഴയ ജിത്തു തന്നെയാണ്.”

“കൊച്ചു…”

“എന്നെ നോക്ക്.”

അവൻ പതിയെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

“ഇന്നലെ എന്തെങ്കിലും എന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് വിരുദ്ധമായി സംഭവിച്ചോ?”

“ഇല്ല.”

“എനിക്ക് വിഷമമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ?”

“ഇല്ല.”

“പിന്നെ?”

ജിത്തു മിണ്ടാതിരുന്നു.

ആത്മേയ അവന്റെ കൈകളിൽ തന്റെ കൈ ചേർത്തു.

“ജിത്തു… ഇന്നലെ രാത്രി സംഭവിച്ചത് ഒരു തെറ്റായി ഞാൻ കാണുന്നില്ല.”

അവൻ അവളെ നോക്കി.

“നമ്മൾ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്ന രണ്ട് ആളുകളാണ്.”

“പക്ഷേ…”

“പക്ഷേ ഒന്നുമില്ല.”

അവളുടെ ശബ്ദം മൃദുവായിരുന്നെങ്കിലും ഉറച്ചതായിരുന്നു.

“നാല് വർഷം മുൻപ് പറയാതെ പോയ പ്രണയമാണ് നമ്മുടേത്. ഒരു രാത്രിയുടെ ആവേശത്തിൽ തുടങ്ങിയ ബന്ധമല്ല.”

ജിത്തുവിന്റെ കണ്ണുകൾ താഴ്ന്നു.

“എനിക്ക് നിന്നെ ഒരിക്കലും വേദനിപ്പിക്കരുത്.”

ആത്മേയയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

“അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നത്.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവൻ ആദ്യമായി ആ രാവിലെയിൽ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

ആത്മേയ തുടർന്നു.

“നിനക്കറിയാമോ, ഇന്നലെ രാത്രി എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട കാര്യം എന്താണെന്ന്?”

“എന്ത്?”

“നീ എന്നെ എത്രത്തോളം കരുതുന്നു എന്നത്.”

മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു.

പക്ഷേ ഇത്തവണ അത് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നില്ല.

ആശ്വാസം നിറഞ്ഞ ഒരു നിശ്ശബ്ദത.

ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ആത്മേയ പറഞ്ഞു.