പറയാൻ മറന്ന പ്രണയം [Vesper] 72

അവസാനം വൈകുന്നേരം വന്നു.

ജിത്തു പതിവിലും നേരത്തെ തന്നെ അവിടെ എത്തി.

ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവൻ റോഡിലേക്ക് നോക്കി.

ഓരോ വാഹനവും കടന്നുപോകുമ്പോഴും ഹൃദയം ഒന്ന് മിടിക്കും.

അഞ്ച് മിനിറ്റ്.

പത്ത് മിനിറ്റ്.

പിന്നെ ഒരു ഓട്ടോ പതിയെ വന്ന് അവിടെ നിന്നു.

അതിൽ നിന്ന് ആത്മേയ ഇറങ്ങി.

ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.

ഇളം പച്ച നിറത്തിലുള്ള ചുരിദാർ.

കാറ്റിൽ ഇളകുന്ന മുടി.

മുഖത്ത് അതേ പഴയ ചിരി.

നാല് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും അവൾക്ക് മാറ്റമൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് ജിത്തുവിന് തോന്നി.

അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

“ജിത്തു…”

അവൻ ചിരിച്ചു.

“കൊച്ചു…”

രണ്ടുപേരും കുറച്ച് നിമിഷം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

കാരണം ആ നിമിഷത്തിൽ വാക്കുകളേക്കാൾ ശക്തമായിരുന്നു അവരുടെ കണ്ണുകൾ.

ഒടുവിൽ ആത്മേയ തന്നെയാണ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചത്.

“എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്?”

“നാല് വർഷം മുമ്പ് കാണാതെ പോയ ആളെ ഇപ്പോൾ ശരിക്കും കാണുന്നുണ്ട്.”

അവൾ ചെറുതായി തലകുനിച്ചു.

കവിളുകൾ ചുവന്നത് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

അവർ ചായക്കടയിൽ ഇരുന്നു.

സംസാരം തുടങ്ങി.

പക്ഷേ അത് ചാറ്റിലെ പോലെ ആയിരുന്നില്ല.

നേരിട്ട് അവളുടെ ചിരി കാണാൻ കഴിയുന്നത് മറ്റൊരു അനുഭവമായിരുന്നു.

അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി ചുരുങ്ങുന്നത്.

സംസാരിക്കുമ്പോൾ കൈകൾ കൊണ്ട് ആംഗ്യങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത്.

ആലോചിക്കുമ്പോൾ മുടി ചെവിക്ക് പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കുന്നത്.

ഇതെല്ലാം ജിത്തു വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ദൂരെ നിന്ന് മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ളതാണ്.