പറയാൻ മറന്ന പ്രണയം [Vesper] 72

അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായയുമായി വന്ന ആത്മേയ അത് കണ്ടു.

“അതെ.”

“എന്തിന്?”

അവൾ കുറച്ച് നേരം ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി.

“ചില ഓർമ്മകൾ കളയാൻ തോന്നില്ല.”

ജിത്തു അവളെ നോക്കി.

അവൾ ഫോട്ടോയിൽ വിരൽ വെച്ച് പറഞ്ഞു.

“ഇത് നോക്ക്.”

അവൻ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

ഫോട്ടോയിലെ ഒരു ഭാഗത്തേക്ക് അവൾ വിരൽ ചൂണ്ടി.

“ഇവിടെ നീ.”

പിന്നെ മറ്റൊരു ഭാഗത്തേക്ക്.

“ഇവിടെ ഞാൻ.”

അവർ തമ്മിൽ കുറച്ച് അടി ദൂരമുണ്ടായിരുന്നു.

ആത്മേയ ചിരിച്ചു.

“അന്ന് നമ്മൾ ഇത്ര അകലെയായിരുന്നു.”

ജിത്തു പതിയെ പറഞ്ഞു.

“ഇപ്പോൾ അല്ല.”

ആത്മേയ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആ വാക്കുകൾ സ്വീകരിച്ചിരുന്നു.

—

അവർ ചായയുമായി ജനലരികിൽ ഇരുന്നു.

പുറത്ത് മഴയ്ക്ക് ഇപ്പോഴും ശമനമില്ല.

സമയം പതിയെ മുന്നോട്ട് പോയി.

സംഭാഷണവും.

പഴയ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് ജീവിതത്തിലേക്ക്.

ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക്.

സ്വപ്നങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭാവിയിലേക്ക്.

ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ആത്മേയ മിണ്ടാതെയായി.

ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു.

“എന്താ ആലോചിക്കുന്നത്?”

ജിത്തു ചോദിച്ചു.

അവൾ കുറച്ച് നേരം മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

പിന്നെ പതിയെ പറഞ്ഞു.

“ഒരുപാട് തവണ ഞാൻ നിന്നെ മെസ്സേജ് ചെയ്യാൻ ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ട്.”

ജിത്തു അവളെ നോക്കി.

“ശരിക്കും?”

“അതെ.”

“പിന്നെ?”

“പേടി.”

അവൻ ചിരിച്ചു.

“നിനക്കോ?”

“അതെ.”

“എന്തിന്?”

അവൾ അവനെ നോക്കി.

ആ നോട്ടത്തിൽ സത്യസന്ധത ഉണ്ടായിരുന്നു.

“നീ എന്നെ മറന്നുപോയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ എന്ന്.”

ജിത്തുവിന്റെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു.

നാല് വർഷമായി അവൻ അനുഭവിച്ച അതേ ഭയമായിരുന്നു അത്.