അലിയുടെ ഈ പെട്ടെന്നുള്ള അകൽച്ച റസിയയെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥമാക്കാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യമൊക്കെ ആ രാത്രിയിലെ തെറ്റുകളിൽ നിന്നുള്ള അലിയുടെ കുറ്റബോധമായിരിക്കും ഇതെന്ന് അവൾ കരുതി. എന്നാൽ ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും അവൻ തന്നിൽ നിന്നും ബോധപൂർവ്വം അകലം പാലിക്കുന്നത് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. ആരും കാണാതെ അടുക്കളയിൽ വെച്ചും ഇടനാഴികളിൽ വെച്ചും അവൻ തന്നെ പിടികൂടിയിരുന്ന ആ പഴയ നിമിഷങ്ങൾ അവൾ ഓർത്തുപോയി. ആ സ്പർശനങ്ങൾ പാപമാണെന്ന് ഒരു വശത്ത് മനസ്സ് പറയുമ്പോഴും, അവന്റെ ഇപ്പോഴുള്ള ഈ അവഗണന അവളുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യതയും സങ്കടവും നിറച്ചു.
ചായ കൊടുക്കുമ്പോഴും ഭക്ഷണം വിളമ്പുമ്പോഴും അവൾ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ ശ്രമിക്കുമെങ്കിലും, അലി വളരെ ഔദ്യോഗികമായി മാത്രം നന്ദി പറഞ്ഞു മാറിനിൽക്കും. അവൻ പൂർണ്ണമായും കച്ചവടത്തിലേക്ക് മുഴുകിയപ്പോൾ, താൻ അവന്റെ വെറുമൊരു ‘ഉമ്മ’ മാത്രമായി ഒതുങ്ങിപ്പോയോ എന്ന ചിന്ത റസിയയെ കൂടുതൽ വേട്ടയാടാൻ തുടങ്ങി.
ദിവസങ്ങൾ പിന്നെയും കൊഴിഞ്ഞുപോയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. മില്ലിലെ വലിയ കച്ചവടത്തിരക്കുകൾക്കിടയിലും മാളികവീട്ടിലെ ആ വലിയ നിശ്ശബ്ദത റസിയയെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അലി തന്നിൽ നിന്ന് ഓരോ ദിവസവും അകന്നുപോകുകയാണെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവളുടെ ഉള്ളുപൊള്ളിച്ചു.
അങ്ങനെയൊരു രാത്രി. പുറത്ത് കനത്ത മഴ തകർത്തുപെയ്യുകയായിരുന്നു. ജനൽപ്പാളികളിൽ വന്ന് ആഞ്ഞടിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദം മാത്രം ആ വലിയ വീട്ടിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. അടുക്കളയിലെ ജോലികളെല്ലാം ഒതുക്കി, ജനലുകളെല്ലാം ഭദ്രമായി അടച്ച് റസിയ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ സമയം രാത്രി പത്ത് മണിയോടടുത്തിരുന്നു.
