Chapter Title : ഒരു സ്വപ്നത്തിന്റെ നിഴൽ [മനോഹരൻ മംഗളോദയം]

ലൈക്കുകളും കമന്റുകളും കുറവാണ്.. എന്നാലും ഞാൻ തുടരുന്നു....

അതേസമയം... മുറിയിൽ....

റൂമിലെ കട്ടിലിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന അഞ്ജലി പെട്ടെന്ന് ഒരു കടുത്ത ദുസ്വപ്നം കണ്ട് ഞെട്ടിവിറച്ച് ഉണർന്നു!

അവൾ വല്ലാതെ ശ്വാസമെടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ശരീരം മുഴുവൻ വിയർത്തു കുളിച്ചിരുന്നു. ആ സ്വപ്നം അവളുടെ ഉള്ളിലെ സദാചാരബോധത്തെപ്പോലും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നായിരുന്നു...

"വെളുത്ത മാർബിളിൽ തീർത്ത ഒരു മഹത്തായ കൊട്ടാരം. ആകാശത്തെ തൊടുന്ന വലിയ തൂണുകൾ. സ്വർണ്ണവിളക്കുകളുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം. നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു രാജസഭ. ആ സഭയുടെ നടുവിൽ ഉയർന്ന സിംഹാസനത്തിൽ അവൾ ഒരു ഗ്രീക്ക് രാജകുമാരിയുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച്, തന്റെ മാറിടങ്ങളും തുടകളും തുറന്നുകാട്ടി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു രാജ്ഞിയെപ്പോലെ... അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ദേവതയെപ്പോലെ! സഭയിലുള്ള എല്ലാവരും കാമത്തോടെയും അത്ഭുതത്തോടെയും അവളെത്തന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ അഞ്ജലിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.

'ഞാൻ ഇവിടെ എങ്ങനെ എത്തി...?'

അവൾ പരിഭ്രമത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. അപ്പോഴാണ് ആ രാജസഭയുടെ വലിയ വാതിലുകൾ തുറക്കപ്പെട്ടത്. അകത്തേക്ക് ആയുധമേന്തിയ സൈനികർ കയറിവന്നു. അവരുടെ നടുവിൽ ഒരാളുണ്ടായിരുന്നു. കഴുത്തിലും കൈകളിലും കനത്ത ഇരുമ്പ് ചങ്ങലകൾ മുറുകിയ അവസ്ഥയിൽ, ഒരു യുദ്ധത്തടവുകാരനെപ്പോലെ അവൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു. സഭ മുഴുവൻ അയാളെ നോക്കി പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. അഞ്ജലി ആദ്യം അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. പക്ഷേ അയാൾ പതുക്കെ തലയുയർത്തിയ നിമിഷം അവൾ ഞെട്ടിത്തരിച്ചുപോയി!

അത് ജോൺ (John) ആയിരുന്നു!

അതേസമയം, സഭയുടെ മറ്റൊരു ഭാഗത്ത് രാജകീയ വേഷത്തിൽ രാജേഷ് ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെയുള്ള എല്ലാവരും വളരെ ശാന്തരായിരുന്നു. ഇതെല്ലാം വളരെ സ്വാഭാവികമാണെന്ന മട്ടിൽ. ജോണിനെ സൈനികർ സഭയുടെ നടുവിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു നിർത്തി. അവന്റെ കൈകളിൽ ഇപ്പോഴും ചങ്ങലകളുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അവന്റെ ആ കറുത്ത ആജാനബാഹുവായ ശരീരത്തിലോ മുഖത്തോ ഒട്ടും ഭയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ ആ വന്യമായ നോട്ടം അഞ്ജലിയെ ഉള്ളിൽ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. സഭയിലെ ഒരാൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു:

"ശിക്ഷിക്കണം ഇവനെ!"

മറ്റൊരാൾ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു:

"അവൻ കടുത്ത ശിക്ഷയ്ക്ക് അർഹനാണ്!"

പല ശബ്ദങ്ങളും അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഉയർന്നു. പക്ഷേ ജോൺ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ നിശബ്ദനായി ഉറച്ചുനിന്നു. അഞ്ജലിക്ക് അറിയാതെ അവന്റെ ആ നഗ്നമായ മസിലുകളിലേക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കേണ്ടി വന്നു. എന്തുകൊണ്ടോ അവന്റെ ഭാഗം പിടിക്കണമെന്നും അവനെ സംരക്ഷിക്കണമെന്നുമുള്ള ഒരു വിചിത്രമായ തോന്നൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഉയർന്നു വന്നു. അത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അവൾക്ക് തന്നെ മനസ്സിലായില്ല. അപ്പോഴാണ് രാജേഷ് തന്റെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റത്. സഭ പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദമായി. രാജേഷ് അഞ്ജലിയെ നോക്കി ഗാംഭീര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു:

"രാജ്ഞീ... തീരുമാനം നിന്റേതാണ്."

അഞ്ജലി ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ അവനെ നോക്കി:

"എന്റെയോ...?"

"അതെ,"

രാജേഷ് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

"ഈ തടവുകാരനെ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് നീ മാത്രമാണ്."

സഭ മുഴുവൻ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് നോക്കി.